matka-od-anioła

Po moim dramatycznym piśmie sędzia się pochyliła. I znowu odrzuciła pozew. Tym razem czepiła się jakichś przysłowiowych przecinków. Że całościowa suma nie jest podana czy coś... Nie rozumiem tego bełkotu prawniczego. Rozumiem jednak, że w dupie ma sedno sprawy czyli pozew o eksmisję i robi sobie kpinę z mojego życia. Prawnikiem nie jestem ale nawet ja rozumiem, że sumy i kwoty w trakcie sprawy będą się zmieniać, bo przecież z każdym dniem, z każdym miesiącem dochodzą kolejne należności. 

Killerka mówi, że identyczną sprawę prowadzi w równoległym sądzie i nie ma takich problemów. Trafiłam na asesorkę formalistkę, która najwyraźniej nie widzi w tej sprawie człowieka. Ja jej piszę, że dłużej nie udźwignę tej sytuacji i proszę o działanie, a ona działa - zwraca pozew. Cóż.

Napisałabym skargę na sędzię, w końcu ostatnio właśnie pisaniem skarg się głównie zajmuję, ale sędzia jest niezawisła merytorycznie i może ze mną zrobić co jej się żywnie podoba. WOLNE SĄDY!!!

Postanowiłyśmy dać sobie spokój z zaskarżaniem tej decyzji bo to oznacza kolejne tygodnie czekania - ona musi napisać uzasadnienie, potem my możemy coś tam... Szybciej będzie złożyć nowy pozew i liczyć na to, że wylosujemy jakiegoś ludzkiego pana. 

Czyli od lutego ja i mój podobno bardzo dobry adwokat nie możemy skutecznie złożyć pozwu. Bo wolne sądy.

A Sandra siedzi z dziećmi bez prądu i mam nadzieję, że od dziś bez gazu. I twierdzi, że jednak z końcem maja się nie wyprowadzi bo nie ma dokąd pójść. 

No to ja poszłam. Do opieki społecznej. Bo w końcu to w tej całej sprawie są też dzieci i ja nie mam przekonania, że da się odpowiednio sprawować nad nimi opiekę w takich warunkach. Opowiedziałam bardzo przejętej pani tę fascynującą historię i ona obiecała mi pomóc. Jakoś nie bardzo w to wierzę ale kto wie... W każdym razie ma tam pójść i sprawdzić jak oni żyją oraz powiedzieć Sandrze, że istnieją domy samotnej matki, gdzie są bardzo dobre warunki i opieka prawna oraz socjalna. I że oni tam nawet pomagają zdobyć lokal socjalny i pracę i w ogóle pomagają się ogarnąć w życiu.

Byłam też znowu na policji. Ja się zaczynam czuć na tym komisariacie jak u siebie w domu. No normalnie tak oswoiłam te niełatwe estetycznie wnętrza, że zaczyna mi się wydawać, że tam jest całkiem przytulnie. I panowie policjanci tacy mili... 

Na ten przykład od razu zainteresowali się, jak my się - bo byłam z Młodą - tam wtarabaniłyśmy. Nasz komisariat mieści się na półpiętrze budynku Domu Kultury, gdzie oczywiście jest winda. Znaczy taka, khem khem, otwarta popierdułka - dźwig taki. No i ta popierdułka tam jest, ale dostępu do niej broni łańcuch. Bardzo żałuję, że nie zrobiłam foty, bardzo ładnie to wygląda. No więc sprawdziłam, że ten łańcuch dość solidny i zabrałam się do ręcznego wciągania wózka po schodach. Natychmiast  rzuciła się do pomocy jakaś pani i razem, sapiąc, jakoś ten wózek z Młodą wciągnęłyśmy. 

A dyżurny zrobił wielkie oczy. I rzucił się do szukania klucza od popierdułki czy tam od łańcucha bo zapowiedziałam, że liczę na pomoc w drodze powrotnej.

Ale w ogóle to rozmawiałam z dzielnicowym właściwym dla adresu moich najemców i powiem Wam, że szkoda, że nie trafiłam na niego te kilkanaście miesięcy wcześniej w innej, wiadomej sprawie. Bardzo fajny, merytoryczny, grzeczny i empatyczny. Nie taki jak tamten kołek w płocie. Obiecał przyjrzeć się sprawie ze względu właśnie na te dzieci i pójść tam porozmawiać. Znowu naiwnie liczę, że jeśli poruszyłam jakieś machiny to one powinny już dalej się potoczyć i pomóc mi rozwiązać problem. Ale kiedyś już chodziłam po różnych instytucjach gdzie obiecywali mi pomóc i nikt nigdy więcej nawet się do mnie nie odezwał. Tylko, że ja naprawdę nie wiem co jeszcze mogłabym zrobić. Zrobiłam już wszystko co mogłam i ta opieka społeczna i dzielnicowy to moja ostatnia deska ratunku. 

Umówiliśmy się z dzielnicowym na telefon w sobotę i zaczęłam się zbierać do wyjścia prosząc o pomoc na schodach. A tak tak, oczywiście! Heniuuuuu! Chodź pomożemy pani z wózkiem!

I tak dwóch policjantów złapało za wózek i znieśli Młodą po schodach. Pewnie to łatwiej niż szarpać się z łańcuchem...

I jeszcze bonusik na dobranoc - przesłanie Sandry: