co u nas?

Miałyśmy naprawdę fajne, długie wakacje. Chyba najdłuższe w życiu bo aż siedem tygodni. Trochę na legalu, trochę na innym legalu. Byłyśmy na Banderozie, a potem trzy tygodnie na turnusie rehabilitacyjnym. Odpowiadając na moje ulubione pytanie - odpoczęłaś? - powiem tak: fizycznie jak zwykle nie odpoczęłam, bo nie ma takiej możliwości po prostu. Dodatkowo, jestem teraz rozdziadana przez Wioletkę, i jej brak podczas wakacji moje plecy odczuły dość boleśnie. Taki lajf.

Za to psychicznie - matko... Jak mi było cudownie i dobrze! Szczególnie na turnusie, gdzie nie muszę martwić się co do gara, gotować, zmywać. No nic nie muszę. Mamy czas dla siebie, na spacerki, na rowerki, na głupoty. Na poobiednie drzemki, na leżenie na słoneczku. Na dziergolenie. No i na moje bieganie świtem po lasach, czego nie da się opisać słowami. Ten kto podgląda moje insta, widział ułamek tej magii na obrazkach. Bo dla mnie to czysta magia.

Pięknie było. Już tęsknię. Oczywiście zarezerwowałam już nasz domek na następny rok.

A potem wpadłyśmy w szarą rzeczywistość. Którą bardzo doceniam, jeśli jest spokojna i poukładana. No a znowu nie jest i mam nowe kłopoty. Czy to się kiedyś skończy?

Długo nie pisałam, bo znów jestem w czarnej dupie. I znów poszukuję pomocy.

Otóż w kwietniu wynajęłam mieszkanie mamy. Dwoje ludzi w okolicy trzydziestki, Polacy, z sześcioletnią córką. Tacy zwykli, normalni ludzie, chciałoby się powiedzieć. Do września było ok. Bezproblemowo, czasem kilka dni opoźnienia z opłatami ale w granicach przyzwoitości. Grzecznie, kulturalnie.

A we wrześniu już nie zapłacili. Zbywali próby kontaktu. Ona nie odbierała telefonu, nie odpowiadała na sms-y. Wreszcie, kiedy zaczęłam dzwonić co godzinę - napisała długi sms. Że mają kłopoty finansowe, że jej ktoś nie zapłacił za pracę, a on dostanie zapłatę później. Obiecali zapłacić za kilka dni, co się nie wydarzyło. Po kolejnych kilku dniach postanowiłam ich odwiedzić i porozmawiać.

To jak mnie potraktowali nie da się opisać. Krótko mówiąc - z buta. Tak jakbym to ja była im coś winna a nie odwrotnie. On od razu wypalił - moja żona jest w szóstym miesiącu ciąży i ja nie muszę w ogóle z panią rozmawiać. Zatkało mnie. Pieniędzy narazie nie ma, komornik mu usiadł na konto. Obiecali zapłacić jakąś część 11 października, oczywiście nie zapłacili do dziś. Facet gadał dużo, bezczelnie i bez sensu, chcąc zarzucić mnie swoimi problemami. Na koniec usłyszałam: każdy ma takie życie na jakie zasługuje.

!!!

Wypowiedziałam im umowę w trybie natychmiastowym mailem, prosząc o opuszczenie mieszkania do końca miesiąca. Umowę podpisaliśmy czasową, do końca roku.

Dostałam taką odpowiedź:

Na którą nie odpowiedziałam. Bo nie muszę.

No i nie wiem. Czy to serio, czy to groźba, czy co to jest? 

Mieszkanie jest w strasznym stanie. Bajzel, szczeniak na którego się nie godziłam, a który wygryzł już sporą część wykładziny podłogowej. 

Jestem przerażona tą sytuacją. Jestem w takim samym stanie psychicznym jak rok temu. Doniesienia prasowe (naczytałam się już w internetach) dobrze nie wróżą, bo okazuje się, że w tej chwili najemca ma większe prawa od wynajmującego, mimo, że nie płaci i nie wywiązuje się z umowy. Jestem właścicielem mieszkania, płacę podatek (mogą mnie straszyć US do woli) a i tak - jeśli nie będą chcieli się wynieść - trudno mi będzie ich wyrzucić.

W tej chwili mam na utrzymaniu trzyosobową rodzinę. Wkrótce czteroosobową.

Czy ktoś na sali zna prawnika, specjalistę od prawa lokalowego? Potrzebuję porady prawnej. 

Tylko proszę, nie piszcie mi, że mam tam pójść i zmienić zamki, bo wiśta wio... Nie jestem w stanie podjąć takich działań. Jestem sama i jestem przerażona. Wobec takiego chamstwa czuję się kompletnie bezsilna.

Także tyle u nas. Znowu dno i trzy metry mułu.