niech mnie ktoś podrapie w oczy

Sto razy już chciałam tu coś napisać. Ale czas tak szybko mi ucieka, że ani zdołam się obejrzeć. Obiecuję sobie, że dziś wieczorem przysiądę, a wieczorem mnie odcina. Normalnie gaśnie mi światło.

Dziś jest piątek, mogę posiedzieć dłużej. Mówię do Młodej jak co tydzień: jutro śpimy w opór! Do ósmej! A potem budzimy się jak codzień - o piątej... No taki lajf, coś za coś. Młoda chodzi spać o 20 i zasypia w trzy minuty. Taki bonus dla mnie - mam czas "dla siebie". Czyli generalnie na przygotowanie do dnia następnego (śniadanie dla niej i dla mnie bo rano nie ma na to czasu, żarcie do szkoły, żarcie do pracy dla mnie), ogarnięcie obejścia i potem już luz... Siadam o 21.30, wzrok mi błądzi za 20 minut. To se pomiałam czasu dla siebie. 

Dziś jest piątek, właśnie minęła 23. Mam oczy na zapałkach.

No właśnie - moje oczy. Nie wiem co się zadziało, ale moje oczy to ja od ponad trzech tygodni mam ochotę sobie wydrapać. Dosłownie. Wyglądam jakby mnie pszczoły pokąsały. Oczy pieką, swędzą, są potwornie zapuchnięte. Tak jakby mnie coś uczuliło. Ale ja nigdy na nic nie byłam uczulona. Mimo to, zaczęłam analizować co wprowadziłam nowego do mojego organizmu, że tak mnie pokarało. I wyszło mi na to, że jedynie lek przepisany przez laryngologa, na szumy uszne. Poczytałam ulotkę - no jasne, mogło mnie tak pokarać, więc odstawiłam natychmiast. Chwilowo słyszę ten odkurzacz w mojej głowie jakby mniej, albowiem zajmuję się orcowaniem moich oczu. Non stop.

Zgłosiłam się też do lekarza, któren zapisał mi jakiś lek przeciwalergiczny. Pobrałam trzy dni - nie działa. Powrót do lekarza - panie ratuj błagam! Żyć mi się nie chce! No to z grubej rury, poszły sterydy. Ja wiem, że to gówno pierwszego sortu ale wierzcie mi, wzięłabym wszystko byleby tylko odetchnąć. I odetchnęłam, dopóki nie wyszłam z tej kuracji. Bo niestety problem powrócił.

Czyli to nie kwestia leku na szumy, ponieważ go już dawno nie biorę, a skoro problem powrócił, to wciąż mam kontakt z alergenem. Jeśli to jest alergia. Bo może po prostu organizm wywala mi te wszystkie wielomiesięczne stresy...

Wiem jedno - nie umiem opisać jak bardzo coś takiego jest w stanie uprzykrzyć życie. Ja nie mogę pracować, nie mogę spać (bo drapię oczy), nie mogę na niczym się skupić. Pomijam to, jak wyglądam, bo w stanie w którym się znajduję, jest mi absolutnie wszystko jedno. A wyglądam koszmarnie. 

Nie wiem gdzie szukać ratunku. W poniedziałek mam kolejną teleporadę.