dziękuję

Dziewczyny kochane, których nigdy na oczy nie widziałam (z małymi wyjątkami), jak to dobrze, że Was mam! I to miejsce, które tak sobie trwa pewnie ponad 15 już lat. 

Nigdy nie byłam introwertykiem, nigdy nie ukrywałam swoich kłopotów, emocji. A zawsze chciałam być choć trochę tajemnicza... Kiedy założyłam sobie tego bloga, miałam przygotowane kilka pierwszych notek, na papierze, ołówkiem, i plan, żeby potrzymać trochę w niepewności moich ewentualnych czytelników - co to też za dziwna choroba trawi mojego Anioła? Tak wiecie, najpierw półsłówka, trochę szokujących informacji, napięcie miało sobie rosnąć...

A tu bach! Już bodaj pod trzecim wpisem Agnieszek zasunęła mi pytaniem, czy to aby nie zespół Retta?? 

I po tajemnicy, karrramba.

Pomyślałam sobie - kim jest ta kobieta, że zna zespół Retta? :))

No i przez te wszystkie lata smarowałam tu spod serca, żeby wywalić emocje, wypuścić parę spod pokrywki, starałam się zawsze szczerze wobec siebie i czytelników. Na początku bardzo dbałam o to, by nasza historia nie była łzawa, żeby pisać z humorem. Poza tym ja po prostu jestem wesoła z natury. Śmieję się dużo i często. Nawet teraz, w tym syfie, szczególnie w pracy kiedy moja głowa jest zajęta normalnymi sprawami, kiedy jestem z moimi dzieciakami, kiedy gadam z koleżankami (już w poniedziałek wracam do pracy - dzięki ci dobry Boże!)

Jakoś nauczyłam się chować dumę w kieszeń i pisać te setki apeli z prośbą o jałmużnę do różnych firm. Potem nadeszła era 1% podatku i proszenie już nie jakichś tam podmiotów, ale realnych ludzi - rodziny, przyjaciół, znajomych. Tłumaczenie, że to nie obciąży ich kieszeni, że zamiast państwu to potrzebującym chorym dzieciaczkom... Dziś już każdy wie, jak działa 1%, wtedy trzeba było tłumaczyć. Wtedy Agnieszka była jeszcze słodką małą dziewczynką, dziś ma wągrowisko na dorosłej buzi i sporą konkurencję małych, słodkich dziewczynek i chłopców.

20 lat już to robię i myślałby kto, że okrzepłam. Otóż nie, nie okrzepłam. Prosić o pieniądze jest najtrudniej na świecie i kto tego nie doświadczył, nie zrozumie.

Znowu przydługi wstęp.

Do brzegu.

Nawet nie wiecie, jak jestem Wam ogromnie wdzięczna za wsparcie i gotowość do ściepy. Chcę, żeby to naprawdę wyraźnie wybrzmiało - to dla mnie bardzo wiele znaczy, bo wiem, że nie jestem sama i nie utonę. Ale dopóki płynę, nie będę Was prosić o pomoc. Nie w tym temacie.

Chcę pozostać szczera i pisać co mi w duszy gra, więc z pewnością będę tu narzekać również na kasę, ale proszę, nie traktujcie tego jak prośby czy mrugnięcia okiem. Umówmy się, że jeśli faktycznie będzie źle, to ja to jasno napiszę, dobrze? 

Mam na piśmie Wasze deklaracje - nie kasować proszę! :) 

Dziękuję.