płacze mi się

 Miałyśmy dla siebie 11 dni. Mama odeszła 27 listopada. 

Bardzo się bałam, że odejdzie beze mnie. Wtedy, kiedy będę na egzaminie czy w pracy. Dostawałam histerii na samą myśl, że mam ją zostawić. Ale potem pomyślałam, że jeśli Pan Bóg chce, żebym przy niej była, to będę, a jeśli nie chce, to choćbym wzięła miesięczny urlop to i tak nie będę. I się uspokoiłam.

Pojechałam na ten egzamin. Zawiozły mnie samochodem dwie cioteczki 70+, coś niesamowitego. Wyszłam z domu o 10.10, pojechałyśmy na starówkę, tam zawołano mnie pół godziny przed czasem bo pewnie ktoś nie dojechał, zdałam (!!!) i o 12.05 byłam w domu z mamą. Szaleństwo. 

W czwartek poszłam do pracy, z mamą została Przyjaciółka. Rwałam do domu na rowerze jak opętana. I już wieczorem było bardzo źle. Szybki, płytki oddech, taki rybi. Siedziałam z nią do północy i nic się nie zmieniało, więc postanowiłam się położyć. Spałam czujnie, wstawałam kilka razy - wciąż ten oddech niczym hiperwentylacja. Rano, o 5.45 tylko spojrzałam na mamę i już wiedziałam, że do pracy nie pójdę. 

Nie miałyśmy z mamą łatwych relacji. Nie potrafiłyśmy nigdy rozmawiać o trudnych sprawach, przerabiać zaszłości a było ich sporo. Miałam więc niepowtarzalną okazję do intymnego spotkania z moją mamą, do rozmów, do wyjaśnień, przebaczenia... Mama nie powiedziała już do mnie ani jednego słowa, ale za to ja powiedziałam jej dużo. Wygłaskałam, wycałowałam. Chyba nigdy w życiu nie byłyśmy ze sobą tak blisko jak przez te ostatnie 11 dni. Nie wiem ile z tego wszystkiego słyszała, na ile potrafiła ogarnąć sytuację. Wiem, że musiała to czuć i to mi wystarczy. Trzymałam ją za rękę do samego końca, za co jestem bardzo wdzięczna. Bardzo.

Ubrałam, wyszykowałam, wygładziłam. Zrobiłam wszystko co w mojej mocy, by odeszła godnie.

Choć późniejsza cała ta machina pogrzebowa zwaliła mnie z nóg. Nie chce mi się o tym pisać.

Mamy nie ma, a mi się płacze. Bardzo szybko mi się zawinęła, choć to tylko teraz tak mi się wydaje, bo jej nieodwracalnie już nie ma. Kiedy leżała u mnie na kanapie miałam zupełnie inne refleksje. Że to niby naturalne umieranie jest okropne, paskudne. Że to wcale nie jest spokojne umieranie, mimo, że bez fizycznego bólu. Że niemożność jedzenia i picia też sprawia cierpienie, sam ten oddech był cierpieniem. Dzień po dniu patrzyłam jak odchodzi i zastanawiałam się, dlaczego to tak długo trwa? Nie zrozumcie mnie źle - ja po prostu wiedziałam, że to droga w jedną stronę, dlatego nie mogłam patrzeć na tę mękę. Nawet przyszło mi do głowy, że moja błogosławiona Danuta miała takie pomysły w życiu, że ofiarowywała swoje cierpienie w jakiejś sobie wiadomej intencji i na przykład po operacji haluksów odmówiła przyjęcia środków przeciwbólowych. Spiłowali jej te kości - rozumiecie jaki to jest ból, nie? - a ona odmówiła bo chciała ofiarować. Czy teraz też złożyła ofiarę? 

Płacze mi się, bo teraz na dodatek muszę posprzątać całe jej życie, które zostawiła u siebie w domu. Kupę drobiazgów, które zbierała latami, ciuchy, naczynia, zdjęcia, dokumenty... Wszystko. No więc sprzątam i płaczę. Najsmutniejszy, najgorszy obowiązek w moim życiu.

Dzień za dniem leci jak szalony. Praca, Aga, dom, sprzątanie u mamy, coś trzeba ugotować, coś poprać, coś załatwić. Ogarniam, ale jestem bardzo zmęczona. Zaraz święta... Czekam z niecierpliwością na świąteczno-feryjną przerwę, jeszcze tylko ten tydzień i dwa dni i będziemy barłożyć w łóżku do południa. Marzy mi się zwolnienie tempa, choć wiem, że potem będę się denerwować, że robota stoi bo nie mogę się wyrwać bo Aga w domu. A dwa czynsze, kredyt i inne rachunki trzeba płacić. A jestem jedynym żywicielem czy jakoś tak... 

Ale dzieją się też dobre rzeczy, tylko o tem to już innym razem bo mi się oczy zamykają.