Mama

 W poniedziałek jeszcze z nią zamieniłam parę słów. Prosiłam - mamo, przenieś się do mnie, jesteśmy same, nie będziesz się czuła skrępowana a ja będę mogła cię doglądać, pomóc, pogadamy sobie... Nie, nie chciała, "jeszcze nie".

Jeszcze przeszła z pokoju do pokoju, korzystała z toalety. Tylko już podpisać się nie mogła. Siedziała nad kartką, gdzie wypisałam upoważnienie do odbioru wyników TK i patrzyła bezradnie. W 20 minut napisała - Danununuta... Mówiłam - mamo, teraz "t", napisz "a"... Nie mogła. Nie wiedziała jak.

We wtorek rano znalazłam ją na podłodze w przedpokoju. Pozapalane wszystkie światła, czyli upadła wieczorem.

I już nie było rozmowy. Ani dyskusji - biorę ją do siebie.

Wezwaliśmy z bratem pogotowie, które podało jakąś kroplówkę i tyle... Stan hospicyjny, orzekli. Do szpitala nie ma co brać, bo nawet jak trafi na którąś izbę przyjęć to podadzą kolejne kroplówki i wypuszczą do domu. Takie czasy.

I zostaliśmy sami. Zamówiliśmy transport medyczny, oczywiście prywatnie, bo jak tu mamę znieść z tego czwartego piętra, kiedy zupełnie nie dawałam rady nawet jej ubrać. Zrobiła się lejąca, bezwładna. 

Kiedy już leżała na mojej kanapie w salonie, poczułam spokój. Mam ją przy sobie i jakoś to będzie. 

Nagle mam pod opieką dwie dziewczyny, zupełnie zależne ode mnie. Nie do wiary.

Wszystko się tak niewiarygodnie dobrze poukładało. W poniedziałek wieczorem dostałam wiadomość, że ktoś od nas z pracy zachorował i przechodzimy na pracę zdalną do końca tygodnia. Mogłam więc nie martwić się, że muszę iść do roboty, mogłam zająć się mamą. We wtorek pojechaliśmy do mamy razem z bratem, też przypadek. Nie byłam więc sama, razem zebraliśmy ją z tej podłogi i razem załatwialiśmy transport i różne inne sprawy. Aga jeździ do szkoły, mam więc całe dnie dla mamy, taki czas tylko dla niej i dla mnie. No i jest moja Przyjaciółka, bez której byłoby mi bardzo, bardzo ciężko, która chyba powinna do kompletu tu z nami zamieszkać, to nie latałaby między dwoma domami jak kot z pęcherzem. Bardzo mi pomaga i jest na każde wezwanie a nawet bez wezwania. Ona po prostu wie.

Mam więc moją mamę na kanapie. Bez kontaktu, w pampersie. Rano najpierw obrabiam młodszą, wyprawiam do szkoły, a potem starszą z pomocą Przyjaciółki. Jak myślałam, że jestem fachura w zmienianiu pampersów to życie mnie szybciutko nauczyło pokory - nie jestem, nawet 22 lata doświadczeń nie przygotują do sprawnej obsługi starszej, lejącej osoby, której ciało jest jak ciasto. 

Do poniedziałku włącznie pracuję zdalnie, więc trwam tu, na posterunku. A potem... Zobaczymy potem.

W środę mam egzamin w kuratorium, na nauczyciela dyplomowanego. No nie wiem - pojadę, nie pojadę, zobaczę pewnie w środę. Żyję chwilą, tym co tu i teraz. 

Westchnijcie za Błogosławioną Danutą, proszę. Oby się długo nie męczyła i spokojnie odeszła tam gdzie chciała - do Pana Boga.