Lufka vel Mariola Krzywousta

Z tego wszystkiego nie napisałam nawet, że nasza Lufa przeszła na drugą stronę tęczy...

Tak jak przez całe swoje, prawie trzynastoletnie życie w ogóle nie chorowała i do weta chodziliśmy tylko na szczepienia, tak przez ostatni rok po prostu popsuła się całkowicie. Zaczął ją toczyć raczysko. Wyrósł jej na podbrzuszu ogromny guz, wielkości grejpfruta a to co było widać na zewnątrz to tylko niewielka część. Przeszła rozległą operację - rozciachali ją od szyi po ogon, wycięli co się dało. Przez dwie noce rzygała i cierpiała, a ja razem z nią...

Ale wykaraskała się. Sam wet był w szoku, że jednak z tego wyszła. Wydobrzała na kilka miesięcy ale guzy, te w środku, zaczęły odrastać i dziewczyna słabła w oczach. 

Bida po operacji

Lufka nie miała łatwego życia przez ten ostatni rok. Przeprowadziliśmy się do nowego mieszkania i jej dotychczasowy świat legł w gruzach. Mianowicie dlatego, że przez 12 lat poruszała się po wykładzinie dywanowej a tu przyszło jej jakoś opanować panele. Jak na lodowisku! :) Tego co się działo nie da się opisać - buksowanie, rozjeżdżanie łap we wszystkie strony, wywrotki - dramat! Obcinaliśmy pazury, ale to była już starsza pani, więc i sił jej brakło. Nie miała lekko :)

W końcu kupiliśmy jej psie skarpetki z ABS-ami i one zrobiły robotę. Nawet nie miała problemu z przyzwyczajeniem się do nich, czyli jak nic czuła się w nich bezpieczniej. Biedna :)

Uosobienie łagodności

I tak to mieliśmy nadzieję, że psina doczeka sobie spokojnie lata i pohasa jeszcze po zielonej trawce na Banderozie. No niestety. W ciągu jednego tygodnia spuchły jej węzły chłonne, wysiadły nerki, przestała chodzić... Zupełnie opadła z sił. Cierpiała.

Odeszła 4 marca.

Moment pożegnania...

To był przecudowny, przekochany pies. Mądry, spokojny, a przy tym wesoły i prześmieszny. Wierny.

Bardzo za nią tęsknimy.

Wszystkiego co kiedykolwiek mnie drażniło, nagle jest mi brak. 

Minęły trzy miesiące a ja wciąż mam wrażenie, że słyszę ją kiedy otwieram drzwi do domu. Nawet wtedy, kiedy była już bardzo słaba, z ogromnym trudem ale podnosiła się z legowiska, żeby przywitać wchodzącego domownika. Zła byłam na nią, mówiłam - no nie wstawaj stara wariatko, przecież do ciebie podejdę! A skąd, próbowała do skutku a to oznaczało, że w końcu muszę jej pomóc... 

W domu zrobiło się strasznie cicho. Agnieszka nie jest rozmowna, więc zwykle słychać było tylko Lufkę - sapanie, stukanie pazurów, łomot tych nieszczęsnych wywrotek... Tylko szczekać nie umiała. Znaczy potrafiła ale nie miała w zwyczaju. Spontanicznie zaszczekała trzy razy w życiu - kiedy zobaczyła pierwszy raz bałwana,  konia i bardzo złego człowieka u nas na wsi. Potem musiałam ją uczyć szczekania na rozkaz :)

Początki znajomości

A uczyła się szybko i na całe życie. Na ten przykład, że nie wolno wchodzić do kuchni. W starym mieszkaniu to było proste - kuchnia, choć bez drzwi, była mała. Tam rzeczywiście nie było miejsca na psa, i to takiego sporego. W nowym mieszkaniu jest miejsca dość, również brak drzwi i dwa wejścia, więc mogłaby ganiać na około. A ona wiedziała, że nie wolno i koniec. 

Wiedziała też, że nie włazi się na kanapę ani na łóżka. Kanapa jest na wyłączność Młodej. Nigdy nie przyłapałam jej na polegiwaniu na kanapie pod naszą nieobecność. Dowodów w postaci sierści też nie dałoby się ukryć :)

Nie kradła jedzenia, choć była to miłość jej życia. No chyba, że ktoś paradował z kanapką na wysokości jej nosa... :) Ale ze stołu, a raczej niskiego stolika, nigdy nic nie zwinęła.

Paróweczka... my precious...

Oczywiście była w stanie wykonać każdą sztuczkę za żarcie :) 

Mogłabym opowiedzieć z milion anegdot z udziałem Lufki, ale wiem, że mają one wartość jedynie dla nas. To są i będą już na zawsze nasze wspomnienia - lepszego psa nie mogliśmy sobie wymarzyć.

Żegnaj kochana. Nasza rodzina nie jest już pełna bez ciebie.