podobno nieszczęścia...

...chodzą parami. Ja bym powiedziała, że parami tylko w czwórkach.

Miałam tutaj posnuć kolejną opowieść ze służbą zdrowia w tle ale jakoś nie było czasu. Bo niefajne urodziny, bo wyjazd, pakowanie itd. Ale co się odwlecze to nie uciecze, tylko wydłuży prawda.

No to lecim:

Ojciec. Z początkiem roku, wtedy kiedy dopadł nas wirus a ja byłam dodatkowo w głębokiej anemii i nie było komu zwlec się z łóżka żeby zwlec z łóżka Młodą okazało się, że Ojciec ma jakieś kłopoty z sercem. Ciśnienie mu skacze, migocą przedsionki. Do szpitala wtedy nie poszedł ale zaczął brać regularnie leki przepisane przez rodzinnego z poleceniem zapisania się do kardiologa. Dopsz. Pierwszy wolny termin – 16 lipiec 2015 roku. 

Ponieważ problemy zostały ogarnięte i nastał spokój postanowiliśmy za radą znajomych sercowców obcykanych w temacie poczekać na tę wizytę bez umawiania się prywatnie. Wiadomo, że prywatnie byłoby szybciej ale jak się zacznie w ten sposób to już potem każde EKG i inne cuda są również płatne.

Nadszedł więc 16 lipiec, nawet się człowiek nie obejrzał. Ojciec poszedł na umówioną wizytę i zaraz wrócił – pan doktor na zwolnieniu, kolejny termin na styczeń. Kurtyna. A ponieważ akurat siedzi na zwolnieniu bo wypiętrolił się na rowerze (o tym zaraz) to postanowił przysiąść i porządnie obdzwonić wszystkie możliwe miejsca, w tym szpitale. W pięciu z ośmiu miejsc nikt telefonu przez cały roboczy dzień nie odebrał, w kolejnych terminy chore jak u naszego chorowitego doktorka. Czyli albo trza się uchlać i paść na ulicy – wtedy obsługa natychmiastowa gwarantowana albo czas rozejrzeć się za prywatnym kardiologiem.

A teraz druga historia, również w temacie. Prawie trzy tygodnie temu Ojciec wracając z pracy na rowerze – dzień jak co dzień – wjechał z impetem na świeżo położoną kostkę wysypaną piaseczkiem i wyrypał się centralnie przez kierownik. Upadł na łokieć i bark, prawy. Łokieć zdarł i wyhodował na nim strup wielkości dłoni a bark jak zaczął boleć tak nie przestaje do dziś. To był piątek, w poniedziałek poszedł do lekarza bo ręki nie idzie podnieść na wysokość łokcia (a co dopiero podnieść Młodą – tak tylko nieśmiało zauważam swój, przylegający do historii problem) a tam luksus – proszę zejść na dół na RTG. Wow! Tak z marszu? Tak w tym samym budynku? Nieeemooożliweee… Możliwe, ale opis będzie w piątek bo lekarz czeka aż się zbierze stosik, przyjeżdża raz w tygodniu, w czwartek i opisuje hurtem. Co się będzie fatygował do każdego zdjęcia, heh.

Złamania nie ma, okazało się w piątek ale ból jest. Trza do chirurga. Chirurg pomacał, wywiad zrobił i stwierdził, że jednak to nie jego działka, trza do ortopedy. Kilka telefonów i już wiadomo, że w jednym miejscu terminy na grudzień a w drugim na maj, 2016… No to zostaje ostry dyżur. Tam jakoś udało się uprosić panie z rejestracji, które dokonują pierwszej weryfikacji i dostać do lekarza. Któren rzekł, że nic nie pomoże i trzeba problem przeczekać. Bo albo zerwany naczep mięśnia albo coś w ten deseń. Poboli i może przestanie. Może.

Chwilowo zmienimy teraz bohatera opowieści, bez zbytniej zmiany tła bo okazuje się, że my wszyscy takie jakieś sieroty co to lubimy sobie od czasu do czasu coś zrobić, skręcić, przetrącić…

Jesteśmy z Młodą na turnusie od niedzieli. W starym dobrym Osieku, choć w tym roku miałyśmy być nad morzem. Ale cóż, do ostatniej chwili nie wiadomo było co z Danutą i czy w ogóle gdzieś wyjedziemy a ośrodek nadmorski życzył sobie podpisywać umowy i wpłacać zaliczki dużo wcześniej. Jesteśmy więc na starych śmieciach, które jednakowoż bardzo lubimy i czujemy się tu jak w domu. Czyli stara rutyna – matka wstaje o świcie i idzie latać, córuś smacznie śpi do śniadanka. Potem ogarniamy całą resztę ale dla mnie najważniejszy jest ten poranny moment samotnego latania po lesie (a nie klepanie dusznego asfaltu w mieście), to jest moja najfajniejsza pora dnia, mimo że w ciągu roku nikt nie jest w stanie zmusić mnie do latania o 6 czy 7 rano. 

Pierwsze dwa dni jak z płatka – wszystko gra jak w zegarku, Młoda śpi tak smacznie że aż mi się gęba śmieje, nic nie boli, za przeproszeniem kupa jest (nasza zmora z lat poprzednich), wracam, prysznic, lecę po śniadanko, wracam i budzę Młodą, która wita mnie błogim uśmiechem. Cudo. Trzeciego dnia postanawiam wyruszyć na dłuższą wycieczkę, wokół jeziora, więc wychodzę trochę wcześniej żeby mieć zapas czasowy w razie czego. A konkretnie w razie gdybym zabłądziła w lesie do czego mam wielki talent. Na trzecim kilometrze, we wsi, dołącza do mnie pies, który nijak nie daje się odgonić. Okazuje się, że to niezwykle przyjazna suczka rasy kundel – jakiś taki wilkowaty. Cóż miałam zrobić, toć nie wezmę kija i nie pogonię bo jeszcze mnie miły piesek zje, bo to wiadomo? Leciałyśmy więc sobie razem, prawdę mówiąc bardzo fajne takie bieganie z psem, aż na dziewiątym kilometrze źle postawiłam nogę na leśnej ścieżce i ją sobie ordynarnie skręciłam. Oraz wywinęłam orła zdzierając kolano i sprawdzając stan tutejszego piachu. To ta sama kostka, którą skręciłam w zeszłym roku na Biegnij Warszawo. Siadłam tak jak leżałam i chciało mi się płakać. Psina doleciała, pocieszała mnie wilgotnym jęzorem a ja nie wiedziałam jak tu teraz wrócić do domu. Zostało jeszcze 5 km. Jakoś doleciałam bo wyjścia nie było ale noga spuchła i boli…

I teraz jest już po bieganiu, po jeżdżeniu na rikszy i po wakacjach. Chodzę na krioterapię, okładam zmrożonymi ręcznikami oraz smaruję Altacetem ale generalnie powinnam tę nogę oszczędzać a tu nie ma jak – jest Młoda do dźwigania. Powtórka z rozrywki, pieprzone deja vu.

Poza tym właśnie przed godziną dostałam od Ojca wiadomość, że siedzi w poczekalni przychodni nocnej i czeka na karetkę. Bo ma mocno wysokie ciśnienie, serce mu szaleje i niestety po tabletkach jakie mu tam zaserwowali nic się nie zmieniło. Założyli mu więc wenflon i pewnie pojechał już do szpitala.

A Młoda postanowiła przypomnieć, że ona też potrafi dokazywać i zaczęła wierzgać sygnalizując jakiś ból. Tym razem to był ból bo najsampierw zaaplikowałam wszelkie maści dowcipne i nic. Pomóżdżyłam więc chwilę i postawiłam na bóle przedmiesiączkowe i zapodałam Apap, na szczęście pomógł. Wiecie, że ja czasami mam ochotę naprawdę walnąć baranka w ścianę.

Ps. Dobra wiadomość jest taka, że Danuta od poniedziałku jest w szpitalu, ma naświetlania a nawet wzięła pierwszą chemię i wcale jej to nie obeszło. Żadnych sensacji. Oby tak do samego końca, czyli jeszcze pięć tygodni.

Ps 2. Chyba jestem gotowa przyjmować zakłady, że ja we wrześniu na tę operację to jednak nie dam rady pójść.