a gdzie jestem ja

Ja jestem aktualnie w ciemnej dupie. Miałam o tym nie pisać ale. Boję się. Autentycznie się boję o nasze bezpieczeństwo. Pół godziny temu właścicielka sąsiedniego mieszkania najpierw zadzwoniła domofonem, potem wparowała na klatkę trzaskając kratą z całej siły, potem swoimi drzwiami. Włączyła muzykę na full i zaczęła walić jakimś młotkiem czy czymś w naszą wspólną ścianę. Po godzinie 21, Młoda w łóżku.

Skąd taka agresja?

Ano pewnie przegoniono jej klientów i się wściekła.

Tylko, że ja się nie zajmuję tymi rzeczami bo mam swoje problemy na głowie i nie mam zamiaru wystawać przy wizjerze i przepędzać gachów. 

Ktoś to jednak robi i tak samo jak dobrze wiem kto, tak dobrze wiem, że nie my.

A zdrowotnie też licho. Szykowano mnie na pokrojenie. Już prawie 4 lata temu mnie szykowano ale jakiś profesorek na konsultacjach stwierdził, że nie, to nie jest dobry pomysł. Ok, nie to nie. Wkurzona byłam na tę decyzję ale jakoś przetrawiłam i poddałam się (a co miałam robić) jakimś tabletkowym eksperymentom. Nie żeby jakaś nowoczesna eksperymentalna metoda, o nie, po prostu miałam wrażenie, że co lekarz to inny dziwny pomysł, który i tak guzik pomagał. Jakby wtedy profesorek się nie sadził na mądrzejszego niż był w rzeczywistości to prawdopodobnie już dawno zapomniałabym o całej sprawie i żyłabym swobodnie, biegając sobie zaplanowane półmaratony i maratony.

A tak to doszliśmy do punktu, w którym mój organizm powiedział stop, nie będziecie mnie dłużej oszukiwać jakimiś pastylkami. Przewlekła anemia, hemoglobina na poziomie 8 przy normie 12-16. Jak powiem, że nie miałam siły żyć to absolutnie nie skłamię. Jak powiem, że bywały dni, że nie mogłam wyjść z domu to też będzie święta prawda. Przestałam biegać! A to już jest bardzo poważny przyczynek do depresji, ale nie było sensu wychodzić na szuranie z przystankami co 400 metrów.

Doktory się poprzejmowali i stwierdzili, że jednak chcą mnie chlasnąć. Ale trzeba iść na konsultację profesorską. 

- Pani powie, że ja powiedziałem, że już rozmawiałem w tej sprawie z profesorem i że ta konsultacja ma być szybko. - tak też i powiedziałam dzwoniąc do szpitala aby się na ową konsultację zapisać. Na co moja rozmówczyni, pewnie zgodnie z prawdą powiedziała, że może mnie zapisać na pierwszy wolny termin. Czyli 6 maja. Acha, tośmy pogadali.

I teraz tak. Z początkiem maja konsultacja ale operacja to jeszcze inna sprawa - moja koleżanka po konsultacji czekała 3 miesiące. Wiemy jak jest, znamy takie miejsca gdzie mają terminy na październik prawda? A w TV często się słyszy o jakichś absurdalnych latach oczekiwań. 

Ale załóżmy, że ktoś się nad matką zlituje i chlaśnie ją jeszcze w maju. Chlaśnie centralnie przez powłoki brzuszne, żadne tam laparoskopy. Ile czasu po takim zabiegu nie będę mogła dźwigać? I nie mówię tu o zakupach w siatkach, mówię o 34 dumnych kilogramach mojej córki. Ojcu po wycięciu wyrostka krzyknęli 6 miesięcy.

No to policzmy - z końcem czerwca, no powiedzmy plus jeszcze dwa tygodnie "lata w mieście" kończy się szkoła Młodej. Mam mówić dalej?

Już w opcji ze szkołą nie bardzo wiem jak zorganizować codzienne wciąganie jej wózkiem na pierwsze piętro i przerzucanie do domu na kanapę a tu miałabym ją od rana do wieczora.

Nie ma takiej możliwości, w maju nie dam rady. Ani w czerwcu ani do końca wakacji. Muszę czekać do września i rozpoczęcia nowego roku szkolnego, no ale mam już prawie czteroletnie doświadczenie w podtrzymywaniu się prochami to może dam radę. Chyba, że mnie wcześniej pochlasta sąsiadka. 

I tu taka dygresja. Kiedy pojawia się temat przywilejów dla rodziców dzieci niepełnosprawnych w postaci pierwszeństwa w kolejce do specjalistów albo nie daj Boże przyjmowania do lekarzy pediatrów czy pierwszego kontaktu bez kolejki to jest ogólne oburzenie. Bo to fanaberie i w dupach się poprzewracało. Otóż to żadne fanaberie. Ja nie mogę sobie pójść na operację kiedykolwiek. Nie mogę, bo muszę myśleć o Młodej. O tym, że w ciągu roku jeśli nie załatwię jakiejś płatnej pomocy przy transporcie ze szkoły do domu to w najgorszym wypadku będę musiała ją zaopiekować przez jakieś 2 godziny sama. Potem z pracy wróci Ojciec i damy radę. Pod warunkiem, że nie będzie migotał przedsionkami i nie pójdzie do szpitala. I tu jest kolejne obwarowanie - matka idzie do szpitala NA KOŃCU. Kiedy wszyscy już ze swoich szpitali powracają. Cały okres jesienno-zimowy był dla mnie niedostępny bo wiadomo: byłam dwa razy na Niekłańskiej oraz dwa razy w CZD. W szpitalach ale nie swoich. Potem zabrali Danutę (i wciąż nie chcą oddać!), potem grozili, że zabiorą Ojca no i cóż było robić - trza czekać na swoją kolej. A moja kolej oznacza albo teraz już natychmiast, żeby zdążyć się wykaraskać do lata kiedy Młoda pokończy zajęcia i wypadałoby na jakiś turnus pojechać, albo dopiero na jesieni. Tylko kogo to interesuje? Ja im cierpliwie tłumaczę chowając dumę w kieszeń bo wierzcie mi - nikt nie lubi płaszczyć się i prosić o jakieś fory. I nawet obserwuję poważne kiwanie głową i teksty w stylu: pani powie, że ja już z profesorem... ale co z tego wynika? Tu by trzeba było za słuchawkę chwycić i to samemu załatwić panie doktorze bo pacjentkę, na dodatek przez telefon to się zlewa ciepłym sikiem...

Tak właśnie wyglądam ja i miejsce gdzie jestem.