wracamy do codzienności, tfu tfu, nie zapeszyć

A tu już kolejny piątek nastał, no po prostu życie mi ucieka! 

Młoda wróciła do szkoły. Jeśli obawiałam się o jej przytomność to mało ją jeszcze znam. Wychowawczyni opowiadała na zebraniu, że Aga jest tak szczęśliwa z powodu powrotu (potwierdzam!) że pracuje jak burza! Witając ją w klasie opowiadali kto tam za nią tęsknił i w ogóle i aż jej łzy popłynęły... Wzruszyła się bidula.

Także póki co nie ma problemu z odsypianiem w klasie. Póki co napierdziela w switcha i zgłasza się do odpowiedzi na okrągło :)))

Śpi w nocy jakby nieco lepiej. Znaczy bezdech jest ale nie przez całą noc. Zdarza się, że ze strachem nasłuchuję czy ona w ogóle oddycha, tak spokojnie śpi. Już chyba wolałam jak chrapała...

We wtorek jadą z Ojcem na fiberoskopię - grzebanie w nosie. Ja odpuszczam tę wycieczkę bo mam kupę roboty w robocie. Przez te moje ostatnie pobyty w szpitalach zrobiła się kolejka dzieci do badań a tu orzeczenia tuż tuż. I dobrze mi z tym, jakoś dadzą sobie radę.

I dzisiaj chyba tyle wiadomości. Stworzyłam nową zakładkę o czytaniu globalnym i chwilowo to mnie pochłania a nawet podniosło przez moment ciśnienie kiedy myślałam, że niechcący skasowałam zakładkę Zakopane. Phi, tak to jest jak się nie chce zajrzeć na YouTubka po wskazówki tylko samemu dłubie. Na szczęście blogspot okazał się mądrzejszy od matki i gdzieś sobie to wszystko zapamiętał - przywróciłam zakładkę to i treści z powrotem  wskoczyły. Medżik.

A dziękując za zeszłoroczne wsparcie uśmiecham się o tegoroczny 1% podatku dla Agnieszki. Jeśli zechcielibyście pamiętać o niej przy swoich rozliczeniach, będziemy niezmiernie wdzięczni :)