światełka

Kolejna fatalna noc. Choć jakby minimalnie lepsza.

Od rana poszukiwałam laryngologa i po iluśtam telefonach, kontaktach od koleżanek udało mi się umówić prywatnie wizytę u jakiegoś pana. 

Po 13-tej znowu przyleciała Doktor A., złota kobieta. Osłuchała, pozaglądała w gardło - niby wszystko gra, na oko okaz zdrowia ale niech no tylko się to oko zamknie... zaczyna się jazda. Ostatecznie po mojej histerii i tupaniu nóżkami ustaliliśmy, że jeśli dzisiejsza noc będzie taka sama i ani trochę lepsza, jutro jedziemy na ostry dyżur.

Słabo mi.

A potem pojechaliśmy do laryngologa. I aż się boję, bo zabłysnęło światełko w tunelu. Facet obśmiał ten antybiotyk, który właśnie dziś skończyliśmy. Stwierdził, że niestety każdy pediatra widząc takie gardło zapisałby antybiotyk a to na nic a nawet niestety pogorszyło sprawę. Bo mamy totalnie wysuszoną śluzówkę a jednocześnie jeden wielki zalegający glut w postaci drożdżaka.

Plan jest taki: zaczynamy nowy antybiotyk (na te drożdże i padło magiczne słowo GRZYBY) oraz jakiś syrop, oraz sterydy do nosa żeby udrożnić, oraz nystatynę do pastowania buzi żeby zabić gluta. To powinno pomóc. 

W styczniu zjawiamy się ponownie i w zależności od sytuacji - albo leczymy się dalej albo robimy jakieś to badanie kamerką przez nos (fiberoskopia) żeby się dowiedzieć co tam słychać u migdałków. Ostatecznie facet powiedział, że istnieją jakieś zabiegi poprawiające anatomię jamy ustnej (piszę takie ogólne bzdury bo nie wiem jak się to fachowo nazywa), która u Młodej bardzo sprzyja bezdechowi. Gotyckie podniebienie i takie tam.

Jeżu drogi. Ja czułam, że mimo najlepszych chęci ten antybiotyk to kompletnie był od czapy. Tak bardzo bym chciała żeby nasz nowy spec miał rację (facet około 50-tki, mam nadzieję z doświadczeniem), żeby jakimś cudem te specyfiki zadziałały (kosztowały dwie stówy, no halo) i żeby się okazało, że mamy do czynienia z czymś co się po prostu da leczyć. Bo to jest moja największa fobia - że to rettmonster atakuje i mamy gówno do gadania. Że cały ten bezdech ma podłoże neurologiczne a wtedy jesteśmy niestety w ciemnej dupie.

Ale może jednak nie...? Proszę, proszę żeby się okazało, że strach ma wielkie oczy. Że możemy podziałać jakimiś tajemnymi sztuczkami laryngologicznymi, a choćby nawet i "liftingiem" jamy ustnej jak to nazwał Laryngospec i wszystko dobrze się skończy. Wrócimy do swojego normalnego, spokojnego, nudnego do wyrzygu życia.

Po wizycie musiałam wszystko dokładnie przemyśleć oraz przewietrzyć głowę, dlatego Młoda z Ojcem wróciła do domu samochodem, na przednim siedzeniu, z Tatulkiem za rączkę zaśmiewając się w głos, a ja... z buta. Dziesięć kilometrów szurania przez miasto, wczesny dość ciepły wieczór, świecące festyniarskie buty (wszystkie dzieci moje! - mamo, mamo ale ta pani ma fajne buuuutyyyy) i od razu odrobinę mi lepiej.

Oby noc była spokojna. Bardzo proszę.

  tak se świecę po nocy