zdycham, psychicznie i fizycznie

Nawrót infekcji to chyba na szczęście był fałszywy alarm. I to jedyna dobra wiadomość.

Kolejne złe wymagają małego wprowadzenia.

Na ostatniej wizycie u neurologa nasza pani doktor zmartwiła się mocą i ilością ataków Młodej, więc namówiła mnie na małą manipulację w lekach. 

"Namówiła", ponieważ wiedziała doskonale, że leku który chciała zaproponować na podmiankę boję się jak diabeł święconej wody albowiem znam jego skutki uboczne. Topamax. Lek, który otępia a ja nawet za cenę ataków nie chciałabym Agnieszce wyłączać kontaktu z życiem.

"Na podmiankę", albowiem miałyśmy nowy wprowadzić za ostatnio wprowadzony, który w różnych dawkach kompletnie się nie sprawdził. Po mojemu jest zbędny bo nie wniósł pozytywnych zmian.

Baza zaś się nie zmieniła.

Zgodziłam się na tę próbę z Topamaxem bo dawka miała być minimalna, właściwie śladowa a może jakoś pozytywnie namiesza...

Ale minął miesiąc wrzesień bez ataków, potem minął październik bez ataków, potem minęły dwa tygodnie listopada i nie miałam powodu mieszać w lekach - po co, skoro jest dobrze jak jest. A może już tak zostanie..?

Nie ma zmiłuj, jak już pisałam pojawiło się to zło w czystej postaci.

Czyli nadszedł czas na mieszanie.

Od niedzieli podaję ten cholerny Topamax i od niedzieli nie bardzo mam jak pogadać z własnym dzieckiem bo śpi. I to śpi tak twardo, że można ją sadzać, stawiać, czesać (do tej pory sposób na pobudkę niezawodny) i nic. Najpierw złożyłam ten stan na karb zmęczenia poatakowego ale mija czwarty dzień i ze szkoły wraca wrak człowieka, jak po robotach w kamieniołomach.

Napisałam zapytanie do szkoły w tej sprawie i czekam co jutro odpiszą. Jeśli w szkole też głównie śpi lub jest zmęczona czy mało przytomna - wypieprzam to gówno za okno, przysięgam.

A poza tym to jestem chora. Mocno przeziębiona w sensie. I tak już od tygodnia chyba. Zaczynam się zastanawiać czy moja latorośl to tak ciężko i powoli wychodzi z infekcji bo ma Retta czy po prostu ma to po mamusi. Bo Ojciec już trzy razy się wyleczył a ja siąpię, kaszlę, smarkam, zdycham. I biorę te wszystkie specyfiki od dochtorów plus te od błogosławionej Danuty, wyczytane gdzieś w mądrych książkach o zdrowym życiu. Ostatni hit - szałwia zaparzana mlekiem. Da się wyrzygać.

No więc wypluwam se te płuca a tu nagle wtem! odezwała się moja szczątkowa ósemka. Oto postanowiła, że ma dość ignorowania z mojej strony i natentychmiast żąda rozstania. Świetnie.

Musiałam więc umówić się wczoraj na cito z moim ulubionym dentystą, chirurgiem szczękowym tudzież. Tylko do niego mam zaufanie bo to chłop 190 wzrostu, parę w łapach ma i jest szansa, że nie zostawi roboty w połowie jak to niektórym paniom słyszałam się zdarza (znacie te opowiadane historie o rwaniu ósemek c'nie?), ba, istnieje duża szansa granicząca z pewnością, że silny chłop rozprawi się z tym fantem szybko i sprawnie.

A poza tym mój dentysta nie należy do nabzdyczonych ważniaków, jest luzakiem, lubię jego poczucie humoru.

Duży doktor Wojtek spojrzał mi w paszczękę i stwierdził - nie ma co, robimy.

Znieczulił na ament, a kiedy nadejszła TA chwila mówi do mnie - Przepraszam, że tak sapię, w robocie jestem.

I za to go kocham. I jeszcze za to, że załatwił mnie w minutę a na pożegnanie rzucił wesoło: Papatki!

No i zdycham, psychicznie i fizycznie. Boli. I to i to.

Czy to już koniec czarnej serii?

Ps. I nie muszę mówić, że w związku z gruźlicą i lochą po ósemce wciąż nie biegam? I ciekawe kiedy pobiegam. A skoro nie biegam to dziergam. I tyję. Tyję i dziergam. Tym razem kocyk do nowego wózka. Pokazać?