nowinki niekoniecznie wesołe

Wciąż jestem chora, nie wiem co się dzieje.

Wypieprzyłam ten topamax. Na własną rękę, nie wiem czy zgodnie z procedurami wycofywania leków czy nie ale wypieprzyłam. Nie można permanentnej śpiączki podpiąć pod listopad, nawet ludzie w depresji funkcjonują chyba nieco lepiej.

Jak tylko pozbyłam się tego zła, Młoda ożyła. Tak po prostu - wróciła.

Mamy nowy problem jednak. Nie wiem skąd się wziął, z czego nabył i do kogo mam z tym uderzać. 

Słowo klucz - BEZDECH.

Tak jakby Młoda zapomniała jak się oddycha.

I to jest koszmar bo ona się całą noc męczy. Tak jakby co piąty wdech sprawiał jej ogromny wysiłek a przy kolejnym ktoś zaciskał jej gardło. Siódmy wdech jest ratunkowy, rozpaczliwy i na głos, po czym następuje kilka takich głębokich jakby wypłynęła na powierzchnię wyimaginowanej wody i wszystko zaczynamy od nowa.

Dramat.

Dzieje się tak w każdej pozycji - na wznak, na brzuchu, na boku.

Jutro mamy zaległą komisję orzeczeniową. Ciekawe czy trafimy na ludzi czy na parapety.