komisja orzeczeniowa

Ostatni raz miałam nieprzyjemność stawiać się z Młodą na komisji w 2002 roku i już zapomniałam jak to jest. Wtedy dostałyśmy orzeczenie na dwa lata ale szczęśliwie mnie olśniło i napisałam odwołanie. Pomyślałam sobie, że skoro jest taka możliwość to z niej skorzystam, nic nie stracę (nie odbiorą mi przecież orzeczenia) a mogę zyskać wiele. Faktycznie, zyskałam 12 lat spokoju. Zaocznie, nawet nie musiałam stawać ponownie z dzieckiem przed komisją.

Dziś jestem 12 lat mądrzejsza, na wiele spraw mam po prostu wybiegane (bardzo ładne określenie prawda? i jakie prawdziwe!), nie czuję potrzeby krwi, nie czuję potrzeby walki o wszystko z całym światem, natomiast czuję potrzebę sprawiedliwości i świętego spokoju. A nade wszystko czuję potrzebę być traktowana GODNIE i z SZACUNKIEM, bo to się należy każdemu jak psu buda - tak czy nie?

A tu wchodzę do jakiegoś przybytku z czterema pokojami, wejście B od ulicy Solidarności. Podobno mieści się tu ważna instytucja, która decyduje o losie ludzi chorych i niepełnosprawnych. Stolica europejskiego państwa, matka Unia i te sprawy.

Wchodzę i oczom nie wierzę - są jakieś numery pokoi, są te pokoje nawet nazwane: "Gabinet specjalisty" a pod tą niezwykle ważną informacją wiszą smętnie listy z nazwiskami nieszczęśników dziś obsługiwanych. Takie wokandy.

Pod drzwiami kwitną smutni ludzie, przeważnie starsi bo dzieci przyszły po godzinie 12.00. Kwitną i co się drzwi od gabinetów otworzą zrywają się z nadzieją, że to już. 

W tych gabinetach siedzą jacyś ludzie, ze dwa razy starsi od tych co przed drzwiami. Nie mają żadnych uniformów, żadnych plakietek czy identyfikatorów z nazwiskiem, funkcją... Kto jest kim? Gdzie lekarz a gdzie podobno psycholog? A lekarz to jaki? Ci ludzie dysponują moimi papierami, wrażliwymi danymi, nazwiskami a właściwie nie wiadomo kim są i czy aby nie weszli tu przed chwilą z ulicy.

Pytam się grzecznie - co to u licha ma być?? Dlaczego ja nie wiem komu muszę pokazać dowód osobisty? Dlaczego traktuje się mnie jak jakiegoś śmiecia, bez szacunku? A jak zwracam uwagę jakiejś starszej pani, że do tego gabinetu jest kolejka i ja tu stoję to ona mi oburzona rzecze - JA JESTEM ORZECZNIKIEM! A skąd ja mam to wiedzieć? 

Wchodzimy do jakiegoś dziadka, 80 lat na bank, który jest miły ale kto on jest - nie wiem. Dziadek zaczyna sobie spokojnie powolutku wypełniać jakiś druk A4, bez okularów - szacun, ale my tak siedzimy jak sieroty właściwie po co tam? Pyta jaki jest kontakt z Agnieszką... Mówię, że my mamy świetny a on to niech sobie sam spróbuje. Uśmiechnął się.

Zaraz wpada niewiele młodsza babcia z awanturą, że ona nie zdąży nas zbadać bo zaraz 12 i ktos inny przychodzi. Ja na to, że my tu byliśmy o 10.30 więc pretensja chyba nie do nas? Babcia coś tam marga, miota się, każde mnie z Młodą przejść do jej gabinetu a Ojcu ewentualnie zostać z dziadkiem (po co??) i tak się dzieje. U niej w gabinecie okazuje się, że nie ma dokumentów, zostały u dziadka, ja się uśmiecham a babcia idzie po te papiery. No cyrk na kółkach.

Puk puk w kolanko, jaki jest z nią kontakt? Wykonuje polecenia? Agnieeeeeszkaaaa - zamknij oczy, podnieś ręce do góry! Ja się uśmiecham, Agnieszka spojrzała i stwierdziła, że ma w nosie, babcia niewyraźna. No co ja tu będę badać... może jeszcze stopy pokażcie... Świetny pomysł, przynajmniej oryginalnie.

12 lat temu się gotowałam. Pytania typu - jaki jest z nią kontakt albo czy ona cokolwiek rozumie - podnosiły mi ciśnienie do granicy zawału a jad ciekł mi kącikami ust przy każdej odpowiedzi. Dzisiaj się uśmiecham i myślę - a co ja będę jakiejś obcej babie, która na dodatek kompletnie nie wykazuje zainteresowania a pytania zadaje bo musi, co ja będę tej babie tłumaczyć? Ja sobie zszargam nerwy a ona nas zapomni w kolejnej sekundzie po zamknięciu się za nami drzwi. A daj mi babo święty spokój, ja kocham święty spokój!

Zapytałam tylko czy orzeczenie będzie trwałe. No powinno być trwałe bo wiadomo (tu nieokreślony gest w kierunku Agi) ale przepisy są jakie są, a teraz te karty parkingowe są czasowe i weryfikowane i wie pani. No więc kurde nie wiem. 

Nie znam też przepisów i mam mgliste pojęcie o tym w jakim celu stawałyśmy na tej komisji - żeby określić stopień niepełnosprawności chyba? Wiem, że za dwa lata staniemy znów na komisji ZUS-owskiej w celu uzyskania tych paru groszy na waciki zwanymi rentą socjalną. Ale ja się z przepisami zapoznam i jeśli okaże się, że możemy dostać to orzeczenie o stopniu niepełnosprawności na stałe a go nie dostaniemy, będę się odwoływać do skutku. Albowiem stawanie przed tymi leśnymi dziadkami urąga godności. Nie pojmuję dlaczego o najważniejszym dokumencie dla Młodej decyduje para dziadków, która nie ma zielonego pojęcia o jej schorzeniu co może jeszcze nie jest najcięższym grzechem bo trudno znać specyfikę każdego z kilkunastu tysięcy schorzeń genetycznych. Grzechem jest natomiast to, że oni nawet nie zapoznają się z dokumentacją, którą im dostarczyłam poświęcając na stanie w kolejce 3 godziny i 20 minut mojego cennego czasu. Nie zostałam poproszona o dokumentację uzupełniającą o dostarczenie której wezwano mnie na piśmie zawiadamiającym o posiedzeniu komisji, pod karą ble ble ble. Babcia w ogóle nie miała o tym pojęcia....

To jest brak elementarnego szacunku i ja nie zamierzam narażać się na to bez potrzeby. 

A żeby poinformować kogokolwiek o tym, że Młoda sama nie odbierze orzeczenia i będę musiała to zrobić w jej zastępstwie musiałam nawrzeszczeć na jakąś inną babcię, która chciała sobie po prostu iść do domu i migała się przed udzieleniem mi informacji. Tu jest druk upoważnienia, pani wypełni, pani poczeka aż ktoś przyjdzie i wręczy. Kto przyjdzie się pytam? Nie macie identyfikatorów, komu mam to dać? To pani położy o tu na stole... 

No jaja jak berety!!!

Jestem w totalnym szoku. To co dziś zobaczyłam to jakaś świetlica środowiskowa w Pacieluchach Górnych a nie poważna Komisja Orzekająca w samym środku stolicy. A co się dzieje przy odbiorze orzeczeń.... Zajrzałam tam tylko - siwy dym i kredki, nawet nie chce mi się o tym myśleć....

A Agnieszka, jak pisałam, na szczęście ma to wszystko gdzieś...