dość dyskutowania z trollami

Chyba się starzeję. Ale w sumie bardzo mi się to podoba bo głównie objawia się to moje starzenie tym, że jestem spokojniejsza, bardziej poukładana i już nie tak łatwo doprowadzić mnie do szału. Jeszcze kilka lat temu przez te kilkanaście już chyba dni protestu rodziców osób niepełnosprawnych w sejmie napisałabym już pewnie co najmniej kilka zjadliwych tekstów na ten temat. Bo i jest o czym pisać - poziom dziennikarskiego profesjonalizmu sięgnął dna a z kolei poziom zewsząd wypływającego hejtu sięga nieba. I woła do niego o pomstę.

A dziś nie chce mi się o tym pisać. I nie chce mi się tym denerwować. Oczywiście mimo wszystko ciśnienie mi rośnie jak czytam kolejne doniesienia i komentarze z frontu na Fejsbuce ale... chyba po prostu przestanę czytać. Już mam dość, po kokardę. Jestem całym sercem z tymi rodzinami śpiącymi na sejmowej podłodze bo oni walczą za nas wszystkich. W naszej sprawie. I nie poddali się, gdy rzucono im pierwszy lepszy ochłap, byłam pełna podziwu, byłam z nich dumna i wrzasnęłam Oł jeeee!! przed telewizorem jak podczas jakiegoś meczu reprezentacji. Ale myślę sobie, że stara dobra zasada - nie karmić trolli - powinna wreszcie mieć tu swoje zastosowanie.

Oświadczam że przestaję odpowiadać na hejt, udowadniać, że nie jesteśmy wielbłądami, odgryzać się, pisać zjadliwe notki. Przestaję, bo to kompletnie nic nie da. Do ludzi, którzy wylewają pomyje na walczących o swoje MINIMUM rodziców nie dotrze żaden racjonalny argument. Ja wiem, że emocje sięgają zenitu, że trudno się odciąć od tych nienawistnych komentarzy ale... czy warto tracić zdrowie? Olać to, przecież nic się nie zmieniło a jedynie wypłynęło na powierzchnię jak gówno. Bo akurat temat na topie.

Nie raz i nie dwa pisałam tutaj o swoich doświadczeniach z komentującymi nasze życie różnymi wszystkowiedzącymi mądralami. 11 lat temu pierwszy raz otwarcie usłyszałam (ja i moje koleżanki matki na turnusie w Ciechocinku), że pewnie byłam narkomanką albo alkoholiczką skoro mam takie dziecko. Czy nie to samo mówią teraz? Potem usłyszałam w Ustce, że z takim dzieckiem nie przychodzi się do sklepu... To są znane teksty, rąbane jak przez kalkę, nieprawdaż?

A w Inowrocławiu - kto pamięta jak kuracjuszki bały się jednej z naszych chodzących dziewczynek i kazały ją nam "natychmiast wziąć"? Najpierw za nami lazły przez cały park, żeby napatrzeć się na nienormalne dzieci a potem trzęsły portkami, kiedy jedno z nich za bardzo się zbliżyło:)

Moim zdaniem, tak wtedy jak i teraz, jedyną słuszną reakcją na tego typu komentarze i zachowania jest - OLEWKA. A najlepiej olewka z domieszką wesołego żarciku. Bo druga stara ale dobra zasada brzmi: nie dyskutuj z trollem bo najpierw sprowadzi cię do swojego poziomu a potem zabije doświadczeniem.

W Ciechocinku chodziłyśmy więc wężykiem za wózkiem - skoro już gadają to niech mają o czym!

W Ustce poradziłam ojcu by szybko uciekł z tego sklepu ze swoją córką bo moje dziecko zaraża.

W Inowrocławiu chóralnie zapewniłyśmy kuracjuszki, że nie ma się czego bać bo wszystkie nasze dzieci są świeżo zaszczepione przeciwko wściekliźnie.

Wiecie jaki był ubaw? Panie uciekły a my ocierałyśmy łzy ze śmiechu. Dowcip nam się momentalnie rozwinął aż do głupawki. Pośmiałyśmy się zdrowo, przypuszczam, że każda z nas wspomina to zdarzenie z uśmiechem. Zamiast się zżymać, wściekać, trzeba się po prostu pośmiać.

I to jest zdrowe podejście do tematu. Tak uważam, choć wiem, że niezwykle trudno jest robić sobie podśmiechujki kiedy nie ma za co żyć i śpi się kolejną noc ze swoim dzieckiem na podłodze. Protestujący walczą a my ich wspierajmy, ale już nie dajmy się podpuszczać. Wszelkie dyskusje z trollami są jałowe i nie mają sensu. Oni będą powtarzać swoją mantrę - że to walka polityczna (no ten argument szczególnie przypadł mi do gustu), że każdy by chciał kaskę, że nie godzi się trzymać dzieci w tych warunkach.

My napisaliśmy w tych emocjach i żalu po sto twardych kontrargumentów. Czy do kogokolwiek dotarły? Wątpię.

Proponuję więc odwrót. Ja osobiście mówię dość.