Zaczynam od butów i kończę na bieganiu

No cóż, nie będę miała polityka niskiego bo niskiego ale zawsze jakiegoś szczebla w domu. Aga nie została przewodniczącą szkoły ale na pocieszenie - jest szefową w klasie. Dobre i to;)

W nagrodę dostała nowe, śliczne juniorki do szkoły. W końcu stanowisko zobowiązuje;)

Wiem co myślicie - matka pojechała po bandzie. Czerwone butki w kropeczki dla 15-latki?! Zgadzam się, przegięłam ale obiecuję, że to ostatni raz. Po prostu te kropki są tak wyjechane w kosmos, że nie mogłam sobie odmówić. Ostatni raz, słodkie kropeczki, ostatni, to pewne. 

Przy okazji - ciekawe czy ktoś zgadnie jaki numer buta nosi Młoda? Podpowiem, że buty kupujemy średnio co dwa/trzy lata. Hm?:)

A poza tym to co. No biegamy tak?:) Bo mamy totalnego bzika na tym punkcie. Taki kryzys wieku średniego:)

 

Nie pisałam tu o pewnym fajnym niedzielnym popołudniu kiedy to miałam okazję pobiegać ze Spartanami. Każdy może, Spartanie co jakiś czas zapraszają i zachęcają, zbroją też w hełm, włócznię i tarczę - naprawdę każdy może spróbować jak to smakuje. Ja dostałam hełm oraz w jedną rękę puszkę na datki (zbieraliśmy na protezy dla 3-letniego Stasia) a w drugą ulotki. Proponowali mi również włócznię ale grzecznie podziękowałam i dobrze, bo chyba bym w połowie trasy umarła. 

 

Biegliśmy z Agrykoli na Stare Miasto, po drodze zatrzymując się kilka razy by Spartanie mogli odtańczyć swój taniec Haka (czad!) i poprosić o datki. Powiem tak - bieg hardcorowy bo niewiele widziałam i nie tylko dlatego, że miałam ograniczone pole widzenia (tylko tyle co z przodu). Niewiele widziałam bo pot zalewał mi oczy! Dosłownie. Kapał, płynął, szczypał w oczy. A przebiegłam w hełmie może... 7 km? Jak Spartanie biegają w pełnym rynsztunku maratoński dystans - nie wiem. Wielki szacun!

 Ale generalnie czułam moc! Z głośnika na spartańskim rowerze (no taki współczesny bajer dodający animuszu) biły bębny i muzyczka taka wiecie, wielka, dumna, bezlitosna;) Biegło się przy tym rewelacyjnie:) Przechodnie się uśmiechali ale niektórzy byli też zaniepokojeni (starowinka zawiesiła w powietrzu pytanie - o matko, a co to za wojsko?), w większości jednak sięgali po pięniążek. Pewien nastolatek z zespołem Downa wrzucając monetę do mojej puszki pozdrowił mnie słowami - Ave Cezar! :) Nieźle wykombinował nie?:)
Fajnie było, naprawdę fajnie.

Wczoraj zaś byliśmy odebrać mój pakiet startowy na dzisiejsze wielkie wydarzenie - 35 Maraton Warszawski, w którym biegłam Bieg na Piątkę. Na królewski dystans jeszcze mnie nie stać, z dużym naciskiem na JESZCZE;) I tak jestem z siebie bardzo dumna, że poleciałam tę piątkę w niezłym czasie 27 minut i 9 sekund, po niespełna 5 miesiącach biegania. O moim wieku już nie będę marudzić jednakowoż muszę go mieć z tyłu głowy bo bardzo często o nim zapominam i wydaje mi się, że halo, powinnam szybciej, bardziej, więcej i w ogóle nie bądź matka cieniasem.

A tymczasem zdobyłam własnymy nogamy taki oto medal i powzięłam silne postanowienie, że na wiosnę (jak zdrowie pozwoli) pobiegnę półmaraton a na jesieni (jak dożyję) maraton.
Bo wiecie, jak stałam na starcie i myślałam o tym przeogromnym tłumie, który kilkanaście minut temu wyruszył na 42-kilometrową trasę to myślałam - omamo, jak to dobrze, że ja lecę tylko tę lajtową piąteczkę. Najdalej za pół godziny będzie po wszystkiemu. Nie zdążę się zmęczyć.
Ale kiedy po biegu przebrałam się w suche ciuchy i pojechałam na 34 kilometr kibicować znajomym, dopadł mnie taki żal i nostalgia, że nie biegnę z tymi umordowanymi, umęczonymi, ale tak nieprawdopodobnie dzielnie walczącymi z bólem i własnymi słabościami ludźmi. Ja też tak chcę! Ja też chcę się zmierzyć sama ze sobą. I chcę wygrać. Nie ważne w jakim czasie, chcę po prostu to zrobić. Przebiec 42 km i 195 zajebiście ciężkich metrów. Nie potrafię sprecyzować dlaczego ale chcę i już:)