czarny czwartek

Dobra. Dziś się wściekłam i muszę wywalić tu flaki bo skisnę.
Że boli to pisałam ostatnio. Bolało fest trzy dni, potem się okazało, że to była zapowiedź babskich przypadłości. Kiedy te nastąpiły - bóle ustąpiły. Myślę sobie - jesteśmy w domu, wiemy o co kaman. Jednak przypadłości się skończyły i po dwóch dniach boli znowu. I co teraz? Jakieś fajne i sprytne pomysły?

Dziś rano było co najmniej niewyraźnie już przy wsiadaniu do szkolnego auta i tak coś czułam, że to nie będzie dobry dzień. W każdej chwili spodziewałam się telefonu ze szkoły, który nie dał mi długo czekać - 10.30. Dzwoni pielęgniarka szkolna. Proszę zabrać dziecko ze szkoły bo się rzuca na materacu i ma gorączkę. 37,5. Pytam co to znaczy, że się rzuca. No wychowawca mówi, że to nie atak ale coś boli, jednakowoż dziecku zaczyna się infekcja bo ma gorączkę i proszę ją zabrać. Mówię, że to nie takie proste - ja jestem w pracy i Ojciec w pracy. I tu się zagotowałam bo pielęgniarka stwierdziła, że ona nie będzie mi mówić jak ja mam się zwolnić z pracy i że ja sama powinnam to wiedzieć.

???WTF???

Głęboki oddech. Drugi. Czy podała pani środki przeciwbólowe - pytam wciąż grzecznie. Nie, nie podała. Dlaczego? Bo ona nie wie co ma podać.
To po kiego grzyba dwa dni temu wypełniałam dwie strony formularzy formatu A4 dotyczące chorób, leków jakie dziecko przyjmuje i sytuacji w których należy je podać oraz - podpisałam oświadczenie i upoważnienie na konkretne nazwisko, kto te leki ma podać. I ona mi mówi, że nie wie co podać!? Od kilku lat to dziecko wozi ze sobą w torbie wszystkie potrzebne przeciwbólowe i nie jest to pierwsza awaria tego typu, kiedy trzeba do torby sięgnąć.
No nie wiem - zaciapa jakaś na nich padła dzisiaj czy co?

Kiedy Ojciec dojechał do szkoły, Młoda była już spokojna. Oczywiście, była zmęczona i miała podwyższoną temperaturę ale zawsze tak ma kiedy ją coś bardzo boli. Nie ma tu mowy o żadnej infekcji. Ból ustąpił kiedy wreszcie podano jej leki. Gdyby zrobiono to wcześniej może nie trzeba byłoby zabierać jej ze szkoły. Nie "rzucałaby" się po materacu...

Najbardziej wkurzyło mnie to żądanie pielęgniarki i jej oceniające mnie zachowanie - wredna matka nie chce się zwolnić z pracy! Czy ona ma mnie uczyć jak mam to zrobić, sama powinnam wiedzieć, że w takiej sytuacji trzeba wszystko rzucić i jechać choćby autobusem-metrem-tramwajem na drugi koniec miasta, załadować cierpiące dziecko do wózka i jechać z powrotem tramwajem-metrem-autobusem. Niech się rzuca w komunikacji, niech se ludziska popatrzą na cyrk. Na pewno od tej jazdy jej się polepszy.

Całe szczęście, że dzis padał deszcz i Ojciec pojechał do robo samochodem (zwykle jeździ rowerem), całe szczęście, że pod ręką była Babcia Błogosławiona Danuta (zupełnie niestandardowo tym razem w domu a nie na działce) bo inaczej musiałabym faktycznie zwolnić się z pracy i jechać tą komunikacją żeby uspokoić nie tyle Młodą, co rozhisteryzowaną pielęgniarkę...

Ps. Ja wiem, że można spokojnie i natychmiast wpaść w histerię i stracić głowę na widok cierpiącego dziecka. Wiem bo sama wpadam. Tak - histeryzuję, wściekam się, tupię nóżkami, ryczę i krzyczę. Ale najpierw podaję zakichany apap czy inny ibuprom, jakoś próbuję pomóc.

Ps2. Jutro wybory do Samorządu Szkolnego i Agnieszka startuje na przewodniczącą. Ma surowy acz z chwytliwym hasłem plakat wyborczy, który sfocił dziś Ojciec, bo mu dał po oczach na samym wejściu do szkoły;) Trzymajcie kciuki! Trochę za ten wybór ale bardziej żeby już nie bolało, co?