teraz już będzie monotematycznie - trzeba się przyzwyczajać

I proszę jak się ładnie złożyło - równiutko miesiąc od poprzedniej notki wreszcie zmobilizowałam się do skrobnięcia paru słów. Właściwie to miałam zamiar iść biegać ale bieganie w deszczu trzeci dzień z rzędu chyba nie zrobiłoby dobrze na moje już podziębione gardło. Potrzebuję kurtki przeciwdeszczowej a widziałam taką śliczną, no po prostu cudowną, za jedyne 280 zeta (!!). Przegięcie pały z tymi cenami ciuchów sportowych i argument, że przecież jeszcze rok temu (z kawałkiem!) taką sumę przepaliłabym w... (już nie pamiętam ile kosztowały moje fajki, ale jaja, ale teraz kosztują chyba 14 zeta) 20 dni już mnie tak bardzo nie pociesza bo ileż można tak się omamiać. To jakieś neverending story.

I tak siadłam do lapka i piszę. I patrzę za okno czy aby się może nie przeciera. I zastanawiam się co zrobić, żeby nie wyszło, że się zrobiłam znowu obrzydliwie monotematyczna a bloguś jakby w całkiem innym temacie. O temacie więc, niech będzie.

Widziałam takie zdjęcie na fejsbuce - szalejąca z radości matka i trójka smętnych bachorków z tornistrami na plecach - witaj szkoło! To u nas jest w kwestii matki i-den-tycz-nie. W kwestii dziecka też podobnie - już tydzień przed rozpoczęciem roku szkolnego Młoda miała banana na buzi jak tylko ktoś wspomniał o szkole. A kiedy była ze mną w robo i pokazywałyśmy ciotkom w internetach jej szkolne zdjęcia to mało nie odleciała z tej radości. Emocje, emocje, emocje. Wspomnę jeszcze, że przez całe wakacje spała jak suseł do 9 minimum a często bywało, że musiałam ją zrywać o 10 bo leki sreki itd. W pierwszy dzień szkoły wstała o 6. Słownie - o szóstej!

To tyle z radości, teraz będzie o smutkach. 

Bo boli. 

Znowu boli brzuch (czy kiedykolwiek przestał?) i nie zamiaruje przestać nawet po Ibupromie + Apap + Nospa Forte czy tam Max. Wczoraj wiła się i wierzgała nogami ponad dwie godziny z bólu. Zostałam dość konkretnie skopana po nerach bo muszę koło niej siedzieć i pilnować by nie zleciała z łóżka. Nawet nie wiecie jaką mam wtedy złość w sobie, jakie myśli mi przychodzą do głowy kiedy jedyne co mogę zrobić to podać jej te tabletki i modlić się, żeby łaskawie zadziałały. Wczoraj spróbowałam też okładu z ciepłego termoforu na brzuch i pomogło, ale to już było pod koniec tej przykrej imprezy, kiedy wierzganie już nie było takie zapamiętałe. 

Szczęściem w nieszczęściu jest fakt, że te ataki najczęściej są w mojej obecności, w domu (tfu, tfu przez lewe ramię). Nie ma ich póki co w szkole i niech tak zostanie. Nie było ich też przy babci i również niech tak zostanie bo babcia nam bardzo potrzebna i lepiej żeby nie dostała zawału.

Teraz wracamy do radości, żeby zostawić czytelnika w dobrym jednak humorze. Otóż Mała została moim największym kibicem. Udekorowanym własnym, złotym, błyszczącym a więc cudownym bo bardzo festyniarskim medalem.

Mam medal! Dostałam swój własny medal!

I tak oto gładko i niepostrzeżenie wróciliśmy do mojego biegania, no co ja poradzę. A skoro wróciliśmy to pochwalę się, że wystartowałam! Po raz pierwszy wystartowałam w zawodach i nie przybiegłam ostatnia! 

Może ktoś uzna, że stara matka się wygłupia - kto to widział zawody w tym wieku? Na co liczy w ogóle?

 Przed startem - o matkonetowo co ja tu robię?!

Ano liczy na wspaniałą atmosferę, adrenalinę, na rywalizację (głównie ze swoimi płucami i kolanami - kto kogo zajedzie szybciej) na sprawdzenie swoich osiągnięć (taka laurka codziennych treningów) no i na ładne widoki (ech ci biegacze...). I nie wiem właściwie na co jeszcze liczę, chyba się tego nie da wytłumaczyć normalsom;) To trzeba przeżyć, bo nie da się sensownie uzasadnić co człowieka codziennie niemal wygania z domu w 30stopniowy upał, w deszcz i słotę, o 6 rano czy w nocy, żeby poginać te coraz dłuższe kilometry z non stop bolącymi kolanami i mięśniami, na granicy wyplucia własnych wnętrzności. Od czterech miesięcy bolą mnie nogi! Od czterech miesięcy jak mam podbiec do autobusu to zachowuję się jak paralityk, od czterech miesięcy nie potrafię kucnąć bez grymasu bólu na twarzy, od czterech miesięcy JEST CUDOWNIE!

 Jestem biegaczką! Dostałam medal, wodę i pączka!

Paczaj dziecko - matka kompletnie ześwirowała:)

Ps. Właśnie sobie uświadomiłam, że dziś po raz pierwszy nie czuję bólu w nogach - to naprawdę warto odnotować. Znaczy widać światełko w tunelu.

Ps2. Jeszcze warto odnotować, że pierwszy raz uczestniczyłam w zawodach biegowych (na 10 km) w pierwszą rocznicę mojego niepalenia:) Mojego drugiego i prawdziwego niepalenia na zawsze:)