mama Wandzia jedzie windzią

Ostatnio tu i ówdzie na tapecie był temat ogólnie rzecz biorąc funkcjonowania w społeczeństwie. O tym, że nie wszystkie spojrzenia są złe, że ludzie w gruncie rzeczy nie są tacy strasznie bezduszni i czasem nawet chcieliby pomóc ale nie wiedzą jak. A zapytać się wstydzą.
To ja dziś chciałam temat pociągnąć ale z drugiej strony, mianowicie jak wiele zależy też od naszego samopoczucia, nastroju i tzw. dobrego dnia. A przykład podam swój, a jakże.

Uwaga nakreślam okoliczności:
Mam w bloku windę. No mam. Ale do tej windy prowadzi z 11 schodków. Jak zamieszkałam w tym budynku w roku 1993 mieszkał tam na siódmym piętrze dorosły mężczyzna na wózku i jeszcze jedna niepełnosprawna osoba ale szczęśliwie dla siebie wyprowadziła się dość szybko. Nie mniej zaczęliśmy się starać o podjazd dla wózków dla tego pana z siódmego piętra, którego opiekunem była starsza już mama, na dodatek kulejąca. Nasze starania błyskawicznie przyniosły efekt bo już w roku 2004 zamontowano nam pochylnię - żadne tam ajwaj, dwie metalowe szyny, które można na schody położyć. Problem w tym, że kąt nachylenia jest tak duży, że pod taką górkę rzadko która mama niemowlaka ma siłę wózek popchnąć, więc z podjazdu korzysta już chyba tylko Ojciec a i to z głośnym jękiem. Pan z siódmego zmarł kilka tygodni po zamontowaniu tego udogodnienia.

Okoliczności zatem już znacie, teraz muszę krótko wprowadzić w problem jaki mam z sąsiadami. Otóż moi sąsiedzi - głownie starsi ludzie - są bardzo nam przyjaźni, znają Agę nawet chyba z imienia, uśmiechają się i w ogóle, a w przypływie dobroci i troski co i raz któraś sąsiadka widząc mnie wciągającą wóz po schodach zagaja:
- A nie lepiej to skorzystać z tego podjazdu?
I teraz wszystko zależy od dnia i mojego nastroju - albo uśmiechnę się i grzecznie dziękując za troskę cierpliwie wyjaśnię, że za stromo, że nie dam rady albo, gdy dzień jest pod psem strzyknę jadem. No co, matka też człowiek, i choć od anioła sama bywa wiedźmą.
Wczoraj właśnie miałam nie najlepszy dzień i trafiła mi się sąsiadka troskliwa, która nie dość że podpadła mi kilka dni wcześniej (czekałam na nią w drzwiach klatki przytrzymując drzwi a ta małpa ani nie odpowiedziała mi dzień dobry ani nie podziękowała za miły gest) to jeszcze weszła ze mną w dyskusję.
Zaczęłam cierpliwie:
- Za stromo, nie dam rady, wózek ciężki, nie mam siły.
- Ale mnie się wydaje, że jednak byłoby pani łatwiej.
- A mnie się wydaje, że ja mam większe doświadczenie w tym temacie.
- Ale proszę spróbować...

No zirytowała mnie baba niewąsko. Chciała mi udowodnić, że jestem głupia czy co? A może to taki nawyk zawodowy (emerytowana lekarka) - ja zawsze wiem lepiej?

Tak czy inaczej - gdybym miała dobry humor pewnie cierpliwie dotrwałabym do końca tej bzdurnej dyskusji z uśmiechem na twarzy. A że miałam zły dzień - zostanę zapamiętana jako zła, sfrustrowana, niegrzeczna, roszczeniowa matka chorego biedactwa (co ono winne??).