kukunamuniu

Mamy niestety powtórkę z rozrywki - od wczorajszego świtu ataki co dwie godziny, przez noc do dziś, do godziny 15. Jest 23 a Mała wciąż nie śpi. Poprzedniej nocy też nie spała, patrzyła w jeden punkt jak w letargu. W dzień spała wszystkiego dwie godziny.

Dodzwoniłam się wreszcie do naszej nowej lekarki i uzgodniłyśmy, że zmniejszamy o połowę dawkę nowego leku. Skoro jest gorzej niż było, o wiele wiele gorzej, to po co nam on. Pogdybałyśmy też trochę - czasem nowy lek działa odwrotnie, wzmaga ataki (super te leki swoją drogą), a w ogóle to okres pokwitania i hormony szaleją. No i burze, nie zapominajmy że pogoda zwariowana. Właśnie pomyślałam, że nie sprawdziłam też stanu zakichanego księżyca do nomen omen pełni szczęścia. Uwielbiam tę zgaduj zgadulę, szczególnie że jak się tak sama poczytam to mam ochotę puknąć się w czajnik. Hormony, pioruny i księżyc, zadzwońcie proszę do Tworek.

Przejdźmy jednak do konkretów - jak do rana się nie poprawi to mamy się stawić w szpitalu. Bo takie gromadne ataki mogą skutkować obrzękiem mózgu. Wspaniale, tego jeszcze nie grali. Zamiast na wesele chrześniaka pojedziemy sobie zaszaleć na neurologii.

Od piętnastej zaklinam rzeczywistość. Czuwam nad oddechem i każdy odbiegający od normy (normy, hłe hłe, normy w Recie?) stawia mi wszystkie fiutki na karku. Tak jakbym potrafiła zapobiec. Mogę sobie czuwać lub nie, mogę sobie zaklinać. Wszystko jest poza moją mocą sprawczą.
A ona nie śpi, czemu ona nie śpi? Po tylu atakach każdy normalny człowiek śpi bo jest śmiertelnie zmęczony. A ona nie śpi. Ciekawe czy jak w końcu zaśnie to znowu na trzy doby? Nic już nie jest pewne. Kiedyś było pewne, że jak dotrwamy do nocy to mamy ugrane - noc była zawsze spokojna. Teraz boję się zasnąć. Może ona też.

Na fejsie ostatnio furorę wśród naszych robi blog mamy małej Rettki. Zajrzałam, poczytałam i doznałam deja vu. To ja. To normalnie ja, a przynajmniej mój sposób pisania sprzed siedmiu lat - z humorem, lekko o trudnych sprawach, o rettmonsterze, który u tamtej młodej mamy też jakoś tak śmiesznie się nazywa, o barierach (kto pamięta moją notkę o starej windzie?), o ludzkich krzywych spojrzeniach, o znajomych, którzy się odwrócili. Fajnie dziewczyna pisze, nie jojczy, próbuje wroga zabić śmiechem. Naprawdę fajnie.
Ja już nie umiem.
Doszłam do takiego punktu, w którym nie ma jak wroga zabijać śmiechem. Piszę - doszłam - ale właściwie to nie chodzi przecież o mnie. Całkiem nie o mnie. Chodzi o to - i powiedzmy to sobie szczerze - że zaczynamy z tym rettmonsterem przegrywać.