wiosennie podtrzymuję życie blogusia

Śnieg wcale nie stopniał, wręcz odwrotnie - jest go coraz więcej, a mnie wciąż nie chce się pisać. I ja nie wiem czy to wina tej upiornej tegorocznej zimy czy po prostu mi się zacięcie do pisania skończyło. Chyba mi dogorywa bloguś. Tak sobie myślę, że warto by go było podtrzymywać przy życiu choćby sporadycznie, w końcu szkoda tej całej wieloletniej pisaniny. 

U nas lipa z sosną, że się tak wyrażę. Nie ma się co rozwodzić nad zniżką nastroju a nawet załamaniem nerwowym na widok za oknem dzisiejszego poranka. Jaki jest koń każdy widzi. Zawsze byłam wielką fanką śniegu ale wszystko ma swoje granice. 

Mała na szczęście zdrowa, tej zimy przeszła jedno niegroźne przeziębienie. Nie ma na co narzekać.

Akropo dwóch nowych trudnych słów w naszym słowniku to właśnie jedziemy w przyszły wtorek do neuro na pierwszą kontrolę po wprowadzeniu nowego leku. I nie mamy się w zasadzie czym pochwalić. Wprowadziłam ten lek bardzo się ociągając, nie do pełnej dawki jednak za zgodą i w porozumieniu z panią doktor. Czyli zamiast dwóch tabletek dziennie Mała długo łykała tylko jedną, rano i cały luty był czysty - bez ani jednego epizodu. I już witałam się z gąską i cieszyłam, że uda mi się nie wprowadzać pełnej dawki a tym samym choć trochę oszczędzić tę biedną małą wątrobę a tu dupa - pierdyknęło mi dziecko dwa potężne ataki jednego dnia z modelową trzęsiawką po czym pożegnało się z tym światem na dwie pełne doby. No i co, trzeba było doładować powoli jeszcze jedną tabletkę, eh.

Czyli na pełnej dawce jesteśmy dopiero dwa tygodnie. Jest spokój choć nie śmiem zapeszać.

Myślę, że dużo do tej huśtawki dokłada wiek dojrzewania. Mała niby stała się kobietą ale od lipca zeszłego roku dopiero dwa razy. Czyli hormony się tam gdzieś gotują i nie mogą się wyregulować. Zaatakowała dokładnie w czasie kiedy powinna mieć kolejny okres. A nie miała.

Trochę mi dziwnie pisać o takich intymnych sprawach ale z tego co wiem tylko jeden mężczyzna tu zagląda:) Dorosły więc się chyba nie zgorszy:) A może takie informacje komuś się przydadzą do porównania czy cuś. To zresztą blog o Małej i jej życiu a właśnie te sprawy obecnie są u nas na świeczniku.

Skoro już khem wiosna, to pewnie trzeba by było pomyśleć o turnusie. Zamówić miejscówki, zdzwonić się z bracią pingpongową i zgrać terminy ale jak zacznę o tym myśleć to się zdołuję do końca patrząc za okno. Ckni mi się za Osiekiem, za słonkiem, wiatrem, ciepłymi wieczorami na rikszy. Marzę o odpoczynku. 

Na razie jednak muszę się zadowolić dwoma dniami wolnymi przed świętami i tym, że nie spędzę ich tylko na myciu okien przed świętami:) Albowiem jedno największe mam już umyte, ha! Gotować też nie zamiaruję za dużo bo i ludzi będzie jadło tylko sztuk cztery. I jestem na diecie. Bo w maju żenię chrześniaka! Ale mam zaległości w niusach, o matko:))