sanki mówicie

Czy ja Wam kiedyś nie pisałam jak wygląda nasze wyjście z domu? Z pierwszego piętra?

To było wyjście wózkiem, na kółkach.

Niech mi ktoś powie jak wyjść z nieporuszającą się o własnych siłach piętnastoletnią panienką na sanki? Wyjść z wózkiem, zostawić przed blokiem, wrócić po sanki, przełożyć człowieka, zostawić pod blokiem, zaprowadzić wózek?

W drodze powrotnej mniej więcej tak samo. To raz.

Dwa - jak takim wyjechanym sprzętem pokonywać warszawskie krawężniki skoro na kółkach czasem jest ciężko?

Sanki to, moje drogie, marzenie ściętej głowy. Sanki, szczególnie te:

fajnie wyglądają na obrazku. Bo do ciągnięcia takich sanek to chyba trzeba kunia a my mamy jeno starą już nieco Lufkę. Ani one do parku ani na górkę bo fajnie jest zjechać ale kto ma je wciągać na górę? Ja? To dzięki, wolę od razu położyć się na ortopedyczny.

Bardzo, bardzo mi się te sanki spodobały. Patrzyłam na nie długo i namiętnie zastanawiając się jak u licha można by to zorganizować. I wyszło mi, że nie da się. Nie w bloku, nie w mieście.

O tych misiarzowych już nie będę się rozwodzić bo wolę pchać wózek na kółkach zamiast na płozach. Dla Małej to naprawdę żadna różnica - i to jedzie i to jedzie - a dla mnie ogromna - nie jestem masochistką.

To tyle w temacie sanek. 

Mam nadzieję, że nikt a szczególnie pomysłodawca się na mnie nie obrazi za ten wpis albowiem jego celem jest li i jedynie pokazanie prozy życia. Ja jestem bardzo otwarta na takie pomysły - sanki, riksza, lot balonem. Dla Małej wszystko. Tylko, że sił mam jakby coraz mniej a i umiem już spojrzeć realnie. Nawet do wyjścia na rower potrzebuję pomocy drugiej osoby a co dopiero zimą na sanki...

Na szczęście to już koniec tych cholernych ferii. Koniec nudy i gnicia w domu. Mała wypad do szkoły, do której tęskni strasznie i każda wzmianka o szkole wywołuje promienny uśmiech, no i może niedługo koniec zimy a w każdym razie jest bliżej niż dalej. 

Pogadajmy lepiej o tym locie balonem:)