zaklęty rewir

Kilka dni temu byłam ze znajomą na kawie, na mieście, co zdarza się mniej więcej raz na trzy lata. Znajoma podjechała po mnie autem. Ruszając w drogę pokazuję jej – widzisz kochana, od tego skrzyżowania po tamte wieżowce, to jest mój kwadrat. Poruszam się w nim po przekątnej, jakieś 400 metrów, dwa razy dziennie. Mam tu wszystko: spożywczaka, aptekę, papiernik, park, nawet chińczyka mam jak mi się zachce luksusów kulinarnych. I tak popitalam w tym kwadracie jak mysz zamknięta w klatce nosa dalej nie wychylając.

Zdiagnozowałam u siebie klaustrofobię. Mam trochę więcej luzu niż kiedyś, kiedy to poruszałam się tylko po 45 metrach. Teraz codziennie chodzę do pracy, ludzi widuję, teoretycznie muszę jakoś się ubrać i umalować ale tylko teoretycznie bo praktycznie to moim strojem jest właściwie dres czy inne legginsy, w których mogę zaiwaniać za maluchami po dywanie. Czyli wymyślne stroje odpadają bo nie opłaca mi się po przemknięciu mojej przekątnej przebierać w robocie.

Zaklęty rewir. Zaczynam się dusić.  

Czyli chyba znam już przyczynę mojej apatii i niechęci do pisania.

To proste – ja nie mam o czym pisać.

Nasze życie jest monotonne. Od ataku do ataku, od kupy do kupy. Na ferie nie wyjeżdżamy bo nie ma gdzie z wózkiem po tym śniegu, więc Mała tym razem nudzi się z babcią a ja zachowuję swój urlop na lepszą porę roku. Jak my przeżyjemy te dwa długie tygodnie? Książki, telewizor, książki, wspólne gotowanie. Jak śniegi nie stopnieją to i na spacer nie wyjdziemy bo miastu się nie chce odśnieżać a tam gdzie odśnieżone to zaspy na metr przy krawężnikach i nie można zmienić kierunku jazdy. I tyle. O czym tu pisać.

Mam klaustrofobię i zgrzytam zębami jak widzę prognozy pogody dla narciarzy. Bezszansie. Ciekawe czy kiedyś jeszcze założę narty na nogi.

Może niech ta zima się już skończy co? Bo coś czuję, że ona też maczała palce w moim samopoczuciu.