nowe tabletki i stara dobra szkoła

Po naszej ostatniej wizycie w CZD muszę się naumieć dwóch bardzo trudnych słów. Jednym jest nie po naszemu brzmiące nazwisko naszej nowej pani doktor od epi, drugim - nazwa naszego nowego leku, który nam nasza nowa pani doktor przepisała. 

Spodobała mi się póki co ta pani. Spokojna, wyważona i wiedziała co to zespół Retta. Prawie nie do pomyślenia. No i podjęła męską decyzję o zdiagnozowaniu padaczki lekoopornej co oznacza, że nie będziemy za recepty płacić 100%. Po roku czasu... Uzyskałam też wreszcie zaświadczenie dla pediatry, również po roku. Wyszłam z gabinetu ściskając swoje zabawki i ciesząc się jak dziecko.

Wprowadzamy dodatkowy, drugi lek. Bardzo ostrożnie i powoli. Ostatnie ataki strasznie Małą sponiewierały i jeśli jest jakaś szansa, żeby już nigdy tego nie doświadczać to ja nabrałam odwagi, spróbujmy tych niebieskich tabletek. Moja prośba do lekarza brzmiała - proszę jej tylko nie otępić, niech to będą leki, które pozwolą jej w miarę normalnie funkcjonować, niech moje dziecko wie na którym świecie żyje, niech korzysta z nauki w szkole jak do tej pory.

Bo w szkole to akurat fajnie. Dziś na zebraniu rozdawali semestralne oceny i wychodzi na to, że mam całkiem bystre dziecko, które "jest niezwykle aktywną uczennicą, zgłasza się do wykonywania większości zadań proponowanych przez nauczyciela oraz odpowiedzi". Miło się czyta o tym co Mała potrafi, jednak że sama się zgłasza do odpowiedzi i tak aktywnie uczestniczy w życiu klasy to się czyta ze wzruszeniem. Znaczy nie jest obojętna, ma swój świat, który lubi i chce się w nim udzielać.

Jeśli niebieska tabletka miałaby ją tego pozbawić to sieknę za okno.

 

Zdjęcie ze świąt, takie ciemne i mało wyraźne ale bardzo je lubię.