Wodnik Szuwarek i niedzielne wycieczki

Po tygodniu wiem już na pewno, że bez wspomagania nie dam rady. Szczególnie dokucza mi kąpiel Małej a dokładnie wyjmowanie jej z wanny.

Przeleciałam się po necie w poszukiwaniu podnośnika łazienkowego ale z przykrością muszę stwierdzić, że nas nie stać. To jest koszt od kilku tysięcy złotych do kilku tysięcy euro, plus koszty dostosowania łazienki. No i na samo hasło "remont" robi mi się słabo.

Ale się nie poddaję, tak? Trzeba uruchomić w sobie Pomysłowego Dobromira, olać ten ogromnie cenny sprzęt i stworzyć własny. Nie pierwszy to już raz, prawda.

Zajawki pomysłu dostarczył rehabilitant ze szpitala gdzie kroili Ojca, teraz trzeba go rozwinąć.

Chodzi mi po głowie coś ze styku trzech światów: wspinaczki, żeglarstwa i SI. Trza kupić parę metrów liny, kilka bloczków, kabestan, coś na kształt trójkąta ewakuacyjnego, jakąś szynę i haki do sufitu przykręcić i będzie podnośnik jak ta lala.

Pracuję nad konkretami.

Ojciec nie będzie mógł dźwigać przez sześć miesięcy. Będzie ciężko. Co dwie pary rąk to nie jedna, co dwa garby itd. Ale nic mnie tak nie dobija jak świadomość jakie to nasze życie jest kruche. Że ta wypracowana codzienność może runąć w każdej chwili jak domek z kart. Wystarczy bowiem, że złamię rękę lub nogę i lipa z sosną - leżymy. Nawet tej cholernej ósemki sobie teraz nie mogę wyrwać, bo potem nie można dźwigać.

Źle sypiam, siada mi psychika. Myślę o samotnych matkach - jak one sobie radzą z tym paraliżującym wręcz strachem o jutro?

Pewnie z czasem się przywyka bo jak inaczej żyć.

Od wczorajszego popołudnia powróciły bóle brzucha czy cokolwiek to jest. Znowu wiadro nospy i apapu a co działa - nie wiem. Ból jest inny, nowy, nadchodzi falami.

W ogóle nie jestem tym razem pewna czy to ból brzucha czy pleców. A może w ferworze walki ją uszkodziłam? Naciągnęłam? Może to od kręgosłupa? Znowu się trzęsie ze strachu przed każdym podnoszeniem.

Po nocnej walce między 0.30 a 2.30, rano znów ta sama śpiewka. Zdecydowałam, że trzeba do szpitala, choćby po to by wykluczyć jakieś zagrożenie życia. Bo ja wiem - skręt kiszek, wyrostek czy inne badziewie. Pojechałam na rympał do Instytutu Matki i Dziecka dając sobie spokój z ostrym dyżurem i tym razem trafiłam na ludzkich ludzi. I nie czekałam sześciu godzin!

Pani z rejestracji co prawda w pierwszym odruchu chciała mnie odesłać ale widząc moją minę postanowiła zadzwonić na oddział i zapytać chirurga czy by nie obejrzał takiej jednej niepełnosprawnej dziewczynki. Słowo daję - byłam (i chyba jestem nadal) w takim stanie, że gotowam się tam rozsypać i ta pani to wyczuła.

Pan doktor - młody, z identyfikatorem na którym widniało "Wodnik Szuwarek" - zajął się nami ciepło i zrobił wszystko co w jego mocy by nam pomóc. Zbadał, wysłuchał, gadał ze mną tak normalnie, zwyczajnie jak człowiek. Wysłał na USG, które wyszło w jak najlepszym porządku, łącznie z przydatkami, nerkami i wszystkimi brzusznymi tegesami. Na moje sugestie uszkodzenia okołokręgosłupowego machnął ręką i powiedział, że to raczej niemożliwe, że ból byłby ciągły. Trochę mnie uspokoił ale ja i tak wiem swoje.

No więc mam okaz zdrowia tyle, że go coś boli i płacze.