pierwszy dorosły SOR

Mamy za sobą pierwsze doświadczenie medyczne w dorosłym życiu - SOR na Barskiej, czyli największy koszmar wszystkich połamańców. Albowiem tzw. "Barska" to szpital ortopedyczny. Brrr.

Młoda od dwóch dni sygnalizuje ból. A to ci nowość powiecie. Racja, tylko że ten ból jest inny i tego bólu boję się najbardziej ponieważ wydaje mi się, że pochodzi od kręgosłupa. Znaczy dedukuję to dlatemu, bo Młoda sygnalizuje podczas podnoszenia. A raczej w ogóle zbliżania się do niej z zamiarem dotknięcia ciała w celu przemieszczenia.

Słowem - zaczyna się trząść dużo wcześniej zanim się ją dotknie. Zupełnie jak w Zakopcu tuż po operacji prawie siedem lat temu.

Spanikowałam dziś rano kiedy szykowałam ją do szkoły. Próbowałam szykować. Ja ją chcę za nogę złapać by w rajstopę odziać a ta jęczy, każda zmiana pozycji to strach w oczach. No i trzeba było wszystko rzucić (czytaj: pracę, szkołę) i jechać na SOR, sprawdzić co się dzieje. 

Wybrałam Barską bo ortopedyczna i najbliżej, a pojechałyśmy same autobusem. Po pierwsze dlatego, że lepiej w wózku całą drogę niż przesadzać z wózka do samochodu i odwrotnie, a po drugie ja nie prowadzę a Ojciec musi do robo. 

Droga w sumie była spoko - straszne korki więc miałam dużo czasu by docenić moje codzienne "5 minut" do pracy. Aga lubi jeździć komunikacją, więc dla niej też bonus. Jedynie w drodze powrotnej zaklinowało nam się koło między autobusem a krawężnikiem ale do pomocy rzuciło się chyba z pięć starszych dam - głównie wyrzekając na biednego kierowcę - i jakoś daliśmy wspólnie radę. Serce rośnie, naprawdę.

A na SORze... fajnie. No naprawdę! Nigdy w życiu nie udało mi się w półtorej godziny załatwić dwóch wizyt i jednego prześwietlenia caluśkiego kręgosłupa wraz z miednicą. W tym trzy kolejki do gabinetów c'nie.

Ludzie się nas boją chyba, serio. 

W rejestracji, miejscu z takim wysokim bufetem (?) sięgającym mi prawie do brody, pani rejestratorka nawet nie podniosła się z krzesła by zajrzeć o kim to ja opowiadam... Jest jakaś tam pacjentka niepełnosprawna, niepiśmienna (trza wszak papiery podpisać), niewerbalna, na wózku - oooo to za dużo. To musi wyglądać strasznie. Są dwa wyjścia - albo pani rejestratorka ma w dupie albo się boi. W innym wypadku powinna choć zerknąć by sprawdzić czy nie zmyślam albo czy nie mam w wózku bomby. Czasy takie niepewne...

A potem już gładko. Idziemy pod gabinet z poleceniem " jak nikogo nie ma środku to wchodzić". Okazuje się, że nie ma więc wchodzimy. Pan doktor (młody, przystojny) też wygląda na wystraszonego. 

"Dzień dobry, to jest Agnieszka. Agnieszka w lipcu skończyła 18 lat dlatego jesteśmy tutaj. Jest pan naszym pierwszym dorosłym lekarzem!"

Uśmiech.

Jest nieźle.

Po rozmowie i badaniu organoleptycznym na leżance dostajemy skierowanie na RTG. Zjeżdżamy więc windą (mama Wandzia jedzie windzią), wykonujemy slalom między połamańcami na wózkach (jak to na SORze ortopedycznym) i docieramy do rejestracji.

Co tu jest napisane?

Skierowanko, podpisanko, że nie jestem w ciąży (buhahaha) i oczekiwanko.

Widzę, że na korytarzu czeka jakieś kilkanaście osób, więc ogarniam sobie spokojnie fejsa mając z tyłu głowy wrzuconą do torby w ostatniej chwili szydełkową robótkę. Już, już mam ją wyciągać kiedy ktoś woła "proszę paniiii" i patrzy na mnie. Że ja?? My?? No tak, pani wjeżdża.

To wjechałyśmy. 

Kobita w pracowni uwijała się jak w ukropie współpracując ze mną jakbyśmy się znały kilka lat. Rewelacja. Zero zbędnych słów, maksymalnie szybko.

Tylko raz się zdziwiła zobaczywszy na zdjęciu dwa pręty wchodzące w miednicę (to zdjęcie było pierwsze) - miało nie być spinek, haftek przy staniku i takich tam a tu z grubej rury - ordynarne zbrojenie. 

Potem znowu na górę pod gabinet pana przystojnego doktora. Ledwie usiadłam a tu już doktor woła.. no nie jestem przyzwyczajona do takiego tempa.

Ostatecznie nic nie wykryto. Implanty wydają się być nienaruszone, kości całe.

To cudownie.

Tylko, że ból wciąż jest i to dość ostry.

Poprosiłam o zwolnienie do końca tygodnia - będziemy odpoczywać, polegiwać, zażywać zapisane przeciwbólowe czopki i modlić się o lepsze samopoczucie.

Nie wiem co się stało. Nie odnotowaliśmy ani w domu ani w szkole żadnych wypadków, naciągnięć, czegokolwiek. Cieszę się, że pręty wydają się być ok, choć głowy bym nie dała, że się nie przesunęły... Na moje oko - a znam zdjęcia RTG pooperacyjne na pamięć i mogłabym odtwarzać z pamięci te pętelki okalające kręgosłup - jeden jest niżej a drugi wyżej. Ale to tylko moje oko. Porównać zdjęć nie mogę.

No nie wiem, czekamy i liczymy na zwykłą kontuzję mięśni czy coś...