osiemnastka

Była w lipcu.

Kiedyś planowałam wielką fetę w knajpie ale przeanalizowałam ostatnie lata i mnóstwo kłopotów jakie generowały urodziny mojego niestandardowego dziecka dla otoczenia i zrezygnowałam. Odbyły się na tarasie na Banderozie, w strojach działkowych, bez napinki. 

A i tak nie wszyscy znaleźli czas. 

Trudno. 

Ci najlepsi byli obecni.

Mnóstwo we mnie smutnych refleksji po tym wydarzeniu choć impreza udała się świetnie i było naprawdę wesoło i fajnie. 

Po pierwsze samopoczucie Młodej. Słabe. Człowiek by chciał żeby tak wyjątkowe urodziny to było prawdziwe święto dla niej. Naprawdę zrobiłabym wszystko żeby sprawić jej radość, przyjemność. Zabrałabym na jakieś szaleństwo typu wesołe miasteczko, imprezę z tańcami, no nie wiem - lot balonem, na motolotni, do parku wodnego na jakieś odjazdowe zjeżdżalnie? Zrobiłabym dosłownie wszystko nie oglądając się na koszty i ograniczenia typu niepełnosprawność, wózek. Stać mnie na to mentalnie by pokonać wszelkie bariery.

Ale ona kompletnie ma to w nosie. Nie lubi. Wszelkie szaleństwa odebrałaby jako zagrożenie. 

Poza tym słabo się czuła więc nawet nie przywitała swoich gości uśmiechem. To straszne bo ja wiem, że nic jej tak nie cieszy jak obecność znajomych i ważnych dla niej osób. Ona kocha ludzi, lubi kiedy jest w centrum zainteresowania a kiedy może być bardziej niż właśnie w urodziny? 

A musiałam jakoś przełknąć to rozczarowanie czające się w oczach gości i tłumaczyć, że tak, Agnieszka się cieszy, rozumie i docenia, tylko... słabo się czuje więc się nie uśmiecha. A jak się nie uśmiecha i nie mówi no to powstaje wrażenie, że jej nie zależy. Tak już jest i tyle.

Każdy, nie tylko ja, chciałby jakoś uczcić to jej święto, sprawić jej jakąś frajdę, to naturalne. Ale nie zawsze się da.

Rozjaśniła się dopiero wtedy, kiedy wzięłam ją na kolana żeby się poprzytulać, pogadać o kwiatach jakie dostała a które też bardzo lubi. I to jest właśnie jej najlepszy rollercoaster, jej szalone wesołe miasteczko - przytulanie z mamą, najbliższy z możliwych kontakt z patrzeniem sobie w oczy, z gadaniem byle czego aby tylko gadać. To jest wprost nie do opisania.

Niestety tak samo słabo czuła się na urodzinach w szkole, które zorganizowano jeszcze przed końcem roku szkolnego aby mogła je świętować w gronie swoich kolegów i koleżanek. Taki zasrany lajf.

Tort Pina colada pojechał do szkoły. Jak zwykle nie spróbowałam :)

Ze szkoły wróciła objuczona prezentami. I teraz mamy labolatorium perfum!

Pocieszające jest to, że Młoda bardzo lubi oglądać zdjęcia i oczywiście o nich gadać, więc możemy teraz się przytulać do obłędu i bez opamiętania, wspólnie przeżywać i docenić te urodziny - jedne i drugie - retrospektywnie. Że było fajnie, że przybyli goście, że dostała prezenty i kartki z życzeniami, że była ważna. Najważniejsza tego dnia.

Najważniejsza w całym życiu.