wspomnienia - Babcia, Dziadek i Florentynki

Nie pisałam bo za bardzo nie ma o czym a i czas jakoś drastycznie się skurczył. Dzień za dniem leci jak szalony, dni są długie bo od świtu do nocy mam co robić. A jak już usiądę wieczorem i zajrzę w sieć, to mam ochotę jedynie pogapić się tępo w monitor. Tu zajrzę, tam poczytam a jeszcze gdzie indziej się pownerwiam;)

Teraz jeszcze bardziej doceniam i dziękuję Bogu za moją pracę, która jest na miejscu i w 5 minut mogę przemieścić się do lub z. Albowiem niestety zdarza się, że dowóz się spóźnia albo przyjeżdża za wcześnie i zawsze ale to zawsze spóźnia się rano a bywa za wcześnie po południu. Czyli wygląda to tak, że świtem sterczę z Małą i nerwowo buksuję nóżkami bo już 8.00 dochodzi i zaraz muszę zacząć zajęcia a samochodu wciąż nie ma a po robocie lecę na złamanie karku bo już dostałam strzałkę, że nadjeżdżają.

Jednym słowem - tylko dlatego, że mam tę konkretną pracę mogę w ogóle pracować. Gdybym miała jeździć gdzieś do śródmieścia nie dałabym rady.

A co u Ojca pytacie. Ojciec przebarłożył 3 tygodnie na zwolnieniu. Rana się zagoiła, wielkiej afery nie ma, toć to tylko wyrostek. Za to w międzyczasie nabył "zakrzepicy żył głębokich w lewej łydce".

Najpierw chcieli go zostawić w szpitalu, potem przedłużyć zwolnienie ale widać czuje się dobrze bo nie chciał i w poniedziałek wraca do robo. Halleluja.

I tak to w skrócie wygląda. 

Mam wrażenie, że moja dieta wzbogacona o cenne wskazówki pani dietetyczki działa znakomicie, bo Mała jakby się zaokrągliła i można nawet tu i tam miękkie ciałko przyszczypnąć. Cieszę się bardzo i trochę się jednak martwię.

W czwartek zrobiłyśmy sobie dzień wspomnień o tych co odeszli. Przyznaję ze wstydem, że pierwszy raz odważyłam się tak naprawdę i bez ogródek, bez zbędnego omijania tematu, krążenia wokół klatki i strachu przed dotknięciem sedna sprawy pogadać z Małą o odejściu Babci i Dziadka. [Do tego właśnie przydała mi się Chustka...] Przy kanapie, w miejscu gdzie Mała przesiaduje powiesiłam zdjęcia i odbyłyśmy szczerą rozmowę. Nie potrafię opisać reakcji Małej na zdjęcia - to jest zestaw przejętych min, zatchnięcia, wyraz oczu - to jest taki emocjonalny zestaw, którego nie widuje się na co dzień, a który nie pozostawia wątpliwości. Potrzebowała tej rozmowy. A ja się bałam. Tyle czasu.

Potem poszłyśmy na cmentarz, razem z Błogosławioną Danutą, spacerkiem choć wiało jak nie przymierzając w kieleckim. 

Na naszym cmentarzu powstał Grób Dzieci Utraconych. Nie wiem kto był pomysłodawcą ale ktokolwiek to jest - wielkie dzięki! Wreszcie mam gdzie zapalić światełko.

A później był wspólny obiad, ciastko i kawusia. I jako że zwykle widujecie moje kawusie w wiadrach, tym razem pokażę wykwintne filiżanki. A tak naprawdę to chcę się pochwalić Florentynkami - pysznymi ciasteczkami, które upiekłam pierwszy raz według przepisu White Plate. Mam do nich szczególny sentyment - pochłaniałam je nielegalnie ukradkiem do obłędu i bez opamiętania kiedy pracowałam w Bristolu. Potem na wiele lat musiałam o nich zapomnieć do czasu kiedy odkryłam przepis u Liski i aż podskoczyłam z radości.

 

 

Polecam, są pyszne i nieskomplikowane w przygotowaniu. Ale też ostrzegam - te maleństwa uzależniają!